บทที่ 139 หลี่เยว่หานกลับมาแล้ว
การแสดงออกของเมิ่งฉีฮ่วนเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที เขาไม่สนใจอาการบาดเจ็บบนร่างตน ตวัดเท้าท่องลม กระโดดออกจากห้องเก็บสุรา เตะกระดานห้องเก็บสุราขึ้น ก่อนวางหลี่เยว่หานลงบนเตียงเล็ก และเลื่อนมันไปที่หน้าเตาทันที
เมื่อร่างกายอุ่นขึ้น ในที่สุด หลี่เยว่หานก็ลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบาก
เมื่อหญิงสาวเห็นความมั่นคงของเมิ่งฉีฮ่วน ก็ยิ้มออกมา “ข้าเก็บน้ำพุจิตวิญญาณออกมาแล้ว” ขณะที่พูดมือก็สั่น ในมือของเธอมีใบไม้ขนาดใหญ่ที่พับทบกันซ้ำ ๆ มันถูกมัดเอาไว้แน่น “เร็วเข้า… ดื่มให้หมด…”
เมื่อเห็นรูปลักษณ์ของหลี่เยว่หาน เมิ่งฉีฮ่วนก็รู้สึกเป็นทุกข์มาก
ด้วยไม่อาจทำให้นางผิดหวัง เมิ่งฉีฮ่วนจึงรับใบไม้นั้นมาจากมือของหญิงสาว เขาเปิดมันออกอย่างระมัดระวัง ก่อนเห็นน้ำพุสีขาวน้ำนมกลายเป็นสีดำ เขาก้มศีรษะลงและดื่มมันลงไป
เมื่อเห็นเมิ่งฉีฮ่วนดื่มลงไปแล้ว หลี่เยว่หานก็โล่งใจ
เป็นดังที่เมิ่งฉีฮ่วนกล่าว พื้นที่หลิงฉวนในเวลานี้อันตรายเกินไปจริง ๆ เนื่องจากการหล่อเลี้ยงของน้ำพุจิตวิญญาณ สัตว์ร้ายในนั้นจึงตัวใหญ่กว่าสัตว์ทั่วไป อีกทั้งยังมีพายุหิมะในพื้นที่หลิงฉวน หลี่เยว่หานเกือบจะตกอยู่ในอันตรายหลายครั้ง โชคดีที่เธอนำน้ำพุจิตวิญญาณออกมาได้
เมิ่งฉีฮ่วนดื่มน้ำพุจิตวิญญาณไปครึ่งหนึ่ง ก่อนเทอีกครึ่งหนึ่งลงในชาม แล้วพยุงหลี่เยว่หานให้ดื่ม
ทางหลิงซีที่รู้สึกหวาดกลัวอยู่นาน นางยืนอยู่ไม่ห่างนัก แ
