บทที่ 137 เผชิญหน้ากับโจร
“ระหว่างทางกลับ ข้าเจอโจรสองสามคนน่ะ” เมิ่งฉีฮ่วนพูดด้วยเสียงอู้อี้ และรีบสวมเสื้อผ้าของเขาด้วยความเขินอายเล็กน้อย
“ขอข้าดูแผลหน่อย!” หลี่เยว่หานไม่ใช่คนโบราณ เธอจึงไม่มีแนวคิดเกี่ยวกับการเว้นระยะห่างระหว่างชายหญิงมากนัก ดังนั้นหญิงสาวจึงมาที่ด้านข้างของเมิ่งฉีฮ่วนพร้อมตะเกียงน้ำมัน ถอดเสื้อของอีกฝ่ายออก จากนั้นก็รีบเปิดผ้าที่เพิ่งจะพันแผลออกอย่างไม่สนใจอะไร
อาจเป็นเพราะการเคาะประตูของหลี่เยว่หาน ทำให้ผ้าพันแผลบนไหล่ของเมิ่งฉีฮ่วนถูกพันไว้อย่างยุ่งเหยิง
หลี่เยว่หานมองแผลใกล้ ๆ เธอขมวดคิ้วและพูดว่า “แผลของเจ้าแปลกนัก แม้ว่ามันจะเป็นแผลใหม่ แต่ขอบก็เปลี่ยนเป็นสีดำ …คล้ายกับถูกพิษ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็ตกตะลึง “เจ้าเป็นหมอหรือ?” เขาไม่คิดว่ารูปลักษณ์ของหลี่เยว่หานที่ประกอบวิชาชีพแพทย์ที่ได้เห็นในความทรงจำของหญิงสาวนั้นคือหมอ ที่จริงแล้วเธอศึกษาแพทย์ทางคลินิกไม่ใช่แพทย์แผนจีนโบราณ
“ข้ารับมือกับบาดแผลได้ดี” หลี่เยว่หานพูดพลางมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วน “เจ้ามีมีดคม ๆ ไหม ข้าจะไปเอาสุรากลั่นมา”
เมิ่งฉีฮ่วนหยิบกริชออกมาจากเอวอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะวางไว้บนโต๊ะ
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็หันหลังกลับออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ เธอไปยังห้องเก็บสุราและนำเหล้าไม่บริสุทธิ์ที่ทำครั้งล่าสุดไว้ออกมา เนื่องจากบรรจุไว้ในโถที่ถูกผนึกไว้ น้ำด้านในจึงไม่ระเหย
เมื่อกลับมาที่ห้องข
