“เหอฮวา!” เมื่อหวังเหอฮวาออกไป หลี่เยว่หานก็ยังอดที่จะเรียกนางกลับมาไม่ได้ “การมีลูกในบ้านหลังใหญ่ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป ตราบใดที่เจ้าสามารถกุมหัวใจของหลิ่วจื้อหย่วนไว้กับเจ้าได้ แม้หลี่หรงหรงจะมีลูกก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่”
“ขอบคุณ”
หลังจากพูดแล้ว หวังเหอฮวาก็จากไป
เมื่อเห็นหวังเหอฮวาที่แต่งตัวดีเดินออกจากประตูไปอย่างช้า ๆ หลี่เยว่หานก็รู้สึกถึงอารมณ์ที่หลากหลายในใจของตน
โชคดีที่เธอเป็นเพียงสาวชาวนาตัวเล็ก ๆ ถ้าเธอมาสวมร่างหญิงสาวที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในเรือนหลังอย่างนั้นจริง ๆ เธอต้องอนาถแน่…
แม้การที่หวังเหอฮวาถูกพาเข้าสู่ตระกูลหลิ่วจะเกี่ยวข้องกับเธอ แต่ท้ายที่สุดแล้ว บ้านหวังของพวกเขาก็เป็นผู้เลือกเอง หลี่เยว่หานทำข้อตกลงกับนายท่านหลิ่วว่าหากบ้านหวังไม่เต็มใจก็อย่าบังคับ
ตอนนี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง ฟ้าจึงมืดเร็ว หลี่เยว่หานกำลังทำอาหารอยู่ในครัว ส่วนหลิงซีดูไฟในเตาให้หญิงสาวตามปกติ ส่วนเมิ่งฉีฮ่วนกลับมาพร้อมกับไอเย็นในร่าง
“วันนี้ท่านกลับมาช้ายิ่งนัก เป็นเพราะเรื่องต่าง ๆ ยุ่งยากขึ้นงั้นหรือ?” หลี่เยว่หานถามโดยไม่เงยหน้าขึ้น ในขณะที่เติมหมูตุ๋นลงในชาม
“ไม่เป็นไร” เมิ่งฉีฮ่วนตอบสั้น ๆ
หลี่เยว่หานชำเลืองมองเมิ่งฉีฮ่วนอย่างสงสัย และเห็นว่าสีหน้าของเขาไม่ค่อยดี เธอจึงรู้ว่าเขาคงไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ต่อหน้าเด็ก ๆ
หลังจากทานอาหาร หลี่เยว่หานก็ล้างหน้ารวมทั้งมือและเท้าของมู่ชวนกับหลิงซี ก่
