บทที่ 134 ระบำดอกไม้
ตั้งแต่ที่รู้ว่าหลี่เยว่หานมาจากเวลาและมิติอื่น เขาก็มักจะได้ยินคำพูดแปลก ๆ ออกมาจากปากของนาง
ประธานบริษัทเผด็จการ เจ๋ง เท่ นังชาเขียว ฯลฯ มีมากมายนับไม่ถ้วน ช่วงหนึ่งนางชอบให้มู่ชวนและหลิงซีทำมือด้วยท่าทางพิเศษ หลี่เยว่หานบอกว่ามันเรียกว่าระบำดอกไม้และนางก็ขอให้เมิ่งฉีฮ่วนมาทำด้วยกัน
ในขณะที่ทำท่านั้น นางก็เคลื่อนไหวร่างกายไปมาและพึมพำบางอย่าง ทำให้เมิ่งฉีฮ่วนพูดไม่ออกเล็กน้อย
หลี่เยว่หานรู้สึกว่าในเมื่อเมิ่งฉีฮ่วนรู้ทุกอย่าง เธอจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีกต่อไป ดังนั้น หญิงสาวจึงพาเมิ่งฉีฮ่วนและเด็กทั้งสองคนไปสัมผัสกับมลพิษทางจิตวิญญาณของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด มันเป็นงานอดิเรกแก้เบื่อระหว่างแสร้งทำป่วยอยู่ครึ่งเดือน
“เวินเทียนเหล่ยบอกมาในจดหมายว่าเขาจะมาหาเจ้าในอีกสองวัน เจ้าคิดอย่างไร?” เมิ่งฉีฮ่วนเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ก่อนจะวางจดหมายจากเวินเทียนเหล่ยที่เขาเพิ่งได้รับในวันนี้ลงตรงหน้าหลี่เยว่หาน
“บอกให้เขานำของดี ๆ มาเพิ่มด้วย ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา” หลี่เยว่หานยิ้มและทำหน้าจริงจังใส่เมิ่งฉีฮ่วน “ข้าแสร้งป่วยมาครึ่งเดือนก็น่าจะพอแล้ว พรุ่งนี้ข้ามีบางอย่างที่จะต้องทำ”
หลังจากได้ยิน เมิ่งฉีฮ่วนก็มองไปที่ “ซีอิ๊ว?”
“ใช่!” ดวงตาของหลี่เยว่หานเป็นประกายทันที “ตอนนี้ซีอิ๊วได้ที่แล้ว สีและกลิ่นก็ดีมากเช่นกัน ฤดูหนาวกำลังจะมาในไม่ช้า มีหลายคนที่ต้องการ
