หมักชิ้นหมูสำหรับฤดูหนาว ความต้องการซีอิ๊วจะต้องมีมากแน่!”
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะเขียนถึงเวินเทียนเหล่ยและขอให้เขาเอาซีอิ๊วของเจ้าไป” เมิ่งฉีฮ่วนพูดในขณะที่เขากำลังจะเดินไปที่ลานด้านใน
แต่หลี่เยว่หานหยุดเขาไว้ “ข้าไม่ได้จะให้มันกับเวินเทียนเหล่ย ข้าวางแผนที่จะมอบมันให้กับตระกูลหลิ่ว”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็อดที่จะประหลาดใจเล็กน้อยไม่ได้ “ให้ตระกูลหลิ่วรึ?”
“ใช่” หลี่เยว่หานพยักหน้า “ยามนี้ตระกูลหลิ่วให้คนมาส่งของเป็นระยะ ๆ ข้าคิดว่าเราควรตอบแทนพวกเขาบ้าง เพื่อไม่ให้ถูกหาว่าไม่รู้จักบุญคุณและละโมบ”
“เอาล่ะ ข้าจะนัดหมายกับพี่ใหญ่หม่าเรื่องเกวียน” หลังจากพูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็ต้องการที่จะออกไปอีกครั้ง
“เจ้ากลับมา เจ้ากลับมาก่อน!” เมิ่งฉีฮ่วนเป็นคนที่คิดแล้วก็ลงมือทำ เขาตั้งใจทำในสิ่งที่หลี่เยว่หานพูดในทันที “ดูสิว่าถังซีอิ๊วขนาดใหญ่สามถังของข้าจะสามารถขนส่งด้วยเกวียนลากได้อย่างไร หาวัวเทียมเกวียนมาสองคันดีกว่า”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็พยักหน้า “ถูกต้อง ข้าจะลองถามหาวัวเทียมเกวียนของคนอื่นที่จะไปอำเภอในวันพรุ่งนี้”
หลังจากพูด คนก็ออกจากบ้านไป
เมื่อมองไปยังประตูที่ว่างเปล่า หลี่เยว่หานก็รู้สึกว่าการกระทำของเมิ่งฉีฮ่วนนั้นรวดเร็วเกินไป…
“อาหญิง” หลิงซีมองไปที่หลี่เยว่หานที่งุนงงและพูดขึ้นทันทีว่า “ท่านไม่ชอบอาเมิ่งแล้วหรือเจ้าคะ?”
“อ๋า?” หลี่เยว่หานไม่คาดคิดว่าจู่ ๆ หลิงซีจะถาม
