ประโยคดังกล่าว เธอจึงไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรอยู่พักหนึ่ง
“อาหญิงกับท่านอาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน” หลิงซีรู้สึกหดหู่เล็กน้อย “ช่วงนี้ข้ารู้สึกว่าท่านอาไม่ค่อยชอบกลับบ้าน บางทีอาหญิงอาจจะไม่ชอบท่านอาแล้วก็ได้”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็พูดไม่ออกเล็กน้อย
หมายความว่าไงที่ว่าไม่ชอบท่านอาแล้ว! เธอบอกตอนไหนว่าชอบเมิ่งฉีฮ่วน!
“ไม่นานมานี้ในหมู่บ้านกำลังยุ่งกับการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง อาเมิ่งของเจ้าเองก็ยุ่งเช่นกัน ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบกลับบ้าน หลิงซีอย่าคิดมาก ข้าจะทำหมูตุ๋นให้เจ้าในตอนกลางคืนเอง” หลี่เยว่หานก้มลงไปอุ้มหลิงซีตัวน้อยขึ้นมา
ทันทีที่ได้ยินว่ามีของกิน ดวงตาของหลิงซีก็สว่างขึ้นทันที “ดี ดีเจ้าค่ะ ในที่สุดอาหญิงก็เข้าครัวได้แล้ว!”
ได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็หัวเราะ
ตอนนี้แม้ว่าหลี่เยว่หานจะได้รับการเยียวยาจากน้ำพุจิตวิญญาณในพื้นที่หลิงฉวนและได้ฟื้นตัวนานแล้ว แต่สะใภ้บ้านหลิวที่เป็นห่วงก็ยังมาดูแลเธอทุกวัน ดังนั้นหญิงสาวจึงไม่กล้าบอกความจริงที่ว่าตนหายขาด ทำให้หลิงซีและมู่ชวนต้องกินอาหารที่สะใภ้หลิวปรุงมาครึ่งเดือนแล้ว พวกเขาทั้งสองต่างคิดถึงฝีมือการทำอาหารของหลี่เยว่หาน
เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนกลับมา ในบ้านก็มีกลิ่นหอมฟุ้งแล้ว เสียงหัวเราะของสะใภ้หลิวเองก็ดังมาจากในครัว ชายหนุ่มเข้ามา ก่อนจะเห็นว่าหลี่เยว่หานกำลังจุดไฟที่หน้าเตา และสะใภ้หลิวกำลังทำอาหารอยู่
“พี่เมิ่งกลับมาแล้ว!” สะ
