ู้นำของคนในแถบนี้ ครั้งล่าสุดที่เราพบกัน หลี่เยว่หานใช้ประโยชน์จากการไปดื่มน้ำเพื่อทำให้ใบหน้าของตนดำ แต่ครั้งนี้กัวอี้มากะทันหัน เธอจึงไม่ทันได้ตั้งตัว
กัวอี้ดูเหมือนจะไม่รับรู้ถึงบรรยากาศที่น่าอึดอัดเลยสักนิด เขานั่งลงที่ขอบโต๊ะอาหารและบีบใบหน้าของมู่ชวน “เจ้าหนูนี่โตเร็วยิ่งนัก! เขาสูงมาก!”
“ใช่แล้ว เด็กในวัยมู่ชวนนั้นโตเร็วที่สุด” สะใภ้หลิวพูดพลางวางจานใบสุดท้ายลงบนโต๊ะ จากนั้นก็ถอดผ้ากันเปื้อนออก “เยว่หาน พี่ชายเมิ่ง ข้ากลับก่อนล่ะ ที่บ้านยังมีหญ้าหมูที่ยังไม่ตัด คืนนี้พวกหมูคงหิวกันแล้ว!”
สะใภ้บ้านหลิวฉลาดมาก เมื่อรู้ว่าการมาเยือนของกัวอี้ในเวลานี้จะไม่ใช่เรื่องดี ดังนั้นนางจึงรีบเตรียมอาหารจานสุดท้าย และจากไปโดยอ้างว่าไปให้อาหารหมู
ที่โต๊ะอาหาร กัวอี้กำลังกิน ส่วนหลี่เยว่หาน หลิงซี และคนอื่น ๆ ไม่กล้าคีบตะเกียบ
ไม่ใช่เพราะอะไร แต่การกินของกัวอี้มันน่าเกลียดเกินไป…
“พี่เมิ่ง ข้าขอถามอะไรหน่อย” กัวอี้ถามขณะกินเนื้อ “เจ้ารู้เรื่องการตายของสามพี่น้องบ้านหวังไหม?”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ แววตาของเมิ่งฉีฮ่วนก็เปลี่ยนไป และเขาพยักหน้า “ทุกคนต่างรู้”
“ไว้วันหลังส่งข้อความถึงท่านเก้าให้ข้า ครั้งต่อไปที่เขาต้องการยุ่งกับลูกน้องของข้า ให้คุยกับข้าก่อน ไม่เช่นนั้นข้าคงจะรู้สึกแปลก ๆ ในฐานะพี่ใหญ่” กัวอี้พูดพลางลดตะเกียบลง ก่อนมองตรงไปที่เมิ่งฉีฮ่วน
เมิ่งฉีฮ่วนมองไปที่กัวอี้ และพูดพร้อมรอยย
