บทที่ 133 ใครคือท่านเก้า
ว่ากันว่าอย่าตีคนที่ยิ้มให้ ตอนนี้หวังเหอฮวามีท่าทีที่ดีเช่นนี้ หลี่เยว่หานจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะขับไล่ผู้คนออกไป ดังนั้นเธอจึงเชิญอีกฝ่ายเข้ามา หลิงซีน้อยก็ยกน้ำหนึ่งแก้วมาให้หวังเหอฮวาอย่างไม่เต็มใจ
เมื่อเห็นหวังเหอฮวามาที่ประตู สะใภ้ของหลิวก็มีสีหน้ามืดครึ้มลงทันที “ทำไม? เจ้ามาที่นี่เพื่อดูว่าน้องสาวเยว่หานของเราตายหรือยังงั้นรึ?”
“ไม่ใช่” หวังเหอฮวาหลุบตาลง ดูน่าสงสารขึ้น “ข้ามาเพื่อขอโทษจากใจ”
“จิ๊!…” สะใภ้หลิวกำลังจะพูดเหน็บแนม แต่ถูกหลี่เยว่หานหยุดไว้
“ผู้มาเยือนคือแขก ดังนั้นอย่ายืนที่ประตูอยู่เลย เข้ามาเถอะ” หลี่เยว่หานเชื้อเชิญอย่างใจดี
ในขณะนี้ ประตูของลานบ้านเปิดกว้าง หากหลี่เยว่หานปิดประตูไล่คน คนบางคนจะบอกว่าเธอไม่เป็นผู้ใหญ่เอา
หลังจากเข้าประตูไป หวังเหอฮวาก็นั่งลงบนเก้าอี้ว่างตรงข้ามหลี่เยว่หาน
ตั้งแต่ตอนที่นางเดินเข้าประตูมา หลี่เยว่หานก็สังเกตหวังเหอฮวาอย่างระมัดระวัง และพบว่านางเปลี่ยนไปมากเมื่อเทียบกับเมื่อสองเดือนก่อน ไม่เพียงจะประพฤติตนอย่างเคร่งขรึมมากขึ้นเท่านั้น ทว่าแม้กระทั่งการแสดงสีหน้าของอีกฝ่ายก็ยังได้รับการจัดการเป็นอย่างดี ตั้งแต่ต้นจนจบบนใบหน้าแสดงอาการขอโทษอย่างจริงใจโดยไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย
“เจ้าคุ้นเคยกับจวนหลิ่วหรือยัง?” หลี่เยว่หานถามขึ้นก่อน
“พ่อแม่สามีของข้าปฏิบัติต่อข้าเป็นอย่างดี และสามีของข้าก็ปฏิบัติต่อข้าเป
