ย่างมากที่สุด เราทำได้เพียงแค่สร้างสุสานด้วยเสื้อผ้าเท่านั้น และเราไม่สามารถทำอย่างเอิกเกริกได้ มิฉะนั้นทางการจะจับผิด”
หลังจากพูดจบ กัวอี้ก็ลุกขึ้นและออกจากบ้านหวังไป
หวังฉินทรุดนั่งลงกับพื้นและร้องไห้อยู่ครึ่งคืน จนในที่สุดก็สลบไปในอ้อมแขนของหม่าเวย
วันต่อมา ข่าวที่พี่น้องสามคนของบ้านหวังยั่วโมโหคนที่พวกเขาไม่สามารถยั่วยุได้ กับข่าวที่ว่าพวกเขาถูกฆ่าตายบนถนนตอนถูกเนรเทศก็แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านไป๋อวิ๋น
สำหรับชื่อของคนที่ไม่ควรไปล่วงเกินนั้น…
คนทั่วไปส่วนใหญ่ไม่เคยได้ยินชื่อท่านเก้า แต่ใครก็ตามที่รอบรู้จะรู้ถึงการมีอยู่ของบุคคลนี้ และใครก็ตามที่พูดถึงเขาก็จะหน้าซีดตัวสั่น ดังนั้นแม้ว่าทุกคนจะรู้สึกว่าพี่น้องทั้งสามคนของบ้านหวังเสียชีวิตอย่างน่าสมเพช แต่ก็ไม่มีใครกล้ามาที่บ้านหวังเพื่อแสดงความเห็นใจ
รวมถึงหวังเฟิ่งด้วย
หลี่เยว่หานอยู่เงียบ ๆ ไปเป็นเวลานาน เพื่อไม่ให้กระตุ้นความสงสัยของผู้คน เธอจงใจปิดประตูเก็บตัวนานกว่าครึ่งเดือน แม้แต่โจวต้าเป่าก็ยังถูกปิดบัง ทุกวันหลังจากที่เมิ่งฉีฮ่วนออกไป เธอจะนั่งที่ลานบ้านและสั่งให้โจวต้าเป่าทำโน่นทำนี่ สะใภ้หลิวรู้สึกสงสารหญิงสาว ดังนั้นจึงเสนอตัวมาดูแลนางและเด็ก ๆ
ครึ่งเดือนต่อมา เธอได้กินยาบำรุงทั้งหมดที่หลิ่วเทียนเสียงนำมาให้ในวันนั้น หลี่เยว่หานก็รู้สึกดีขึ้นมาก แม้แต่สะใภ้บ้านหลิวที่ได้กินของเหล่านี้ด้วยก็ยังอ้วนท้วนขึ้น
ครึ่งเดือนต่อม
