บทที่ 126 พวกเราบริสุทธิ์!
ในเวลานี้เกิดความโกลาหลขึ้นที่ประตู จากนั้นไม่นาน โจวต้าเป่าก็ใช้แส้ต้อนลูกชายทั้งสามของบ้านหวังที่หน้าฟกช้ำบวมปูดมาที่ลานของบ้านเมิ่ง เสมือนกับการไล่ต้อนสัตว์
“พี่ชาย! เดรัจฉานทั้งสามตัวนี้คิดจะหนีไปในตอนเช้า ข้าพบเข้าจึงไปหยุดพวกมันไว้ที่ถนนข้างหน้าหมู่บ้าน!” โจวต้าเป่ากล่าวพลางมองหวังฉิน ด้วยสายตาดุร้าย หวังฉินเดิมต้องการประชดประชัน เมื่อเห็นสายตาเช่นนั้นจึงไม่กล้าพูดในทันใด
ในเวลานี้เมิ่งฉีฮ่วนอยู่ในห้องของหลี่เยว่หาน และป้อนโจ๊กให้นางทีละคำ ครั้นได้ยินเช่นนั้น เขาก็วางชามโจ๊กลงอย่างเบามือ ลูบผมของหญิงสาว และพูดว่า “ข้าจะออกไปข้างนอกสักพัก เจ้านอนลงและพักผ่อน เชื่อฟังข้านะ”
“อืม” หลี่เยว่หานรู้สึกตื้นตันเล็กน้อยกับความอ่อนโยนของเมิ่งฉีฮ่วน ดังนั้นเธอจึงได้แต่หน้าแดงและพยักหน้า
หลังจากช่วยหลี่เยว่หานห่มผ้าแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็ลุกขึ้นและออกจากห้องของหญิงสาว ตรงมาที่ลานหน้าบ้าน
ทันทีที่เขาออกไป หลิงซีตัวน้อยก็แอบเข้าไปในห้องของหลี่เยว่หาน และยกมือเล็ก ๆ ของนางเพื่อป้อนโจ๊กให้หญิงสาวต่อ
เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนปรากฏตัวที่สวนหน้าบ้าน พี่น้องทั้งสามคนของบ้านหวังก็ตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด หากโจวต้าเป่าไม่ฟาดแส้ลงบนพื้นด้านหลังพวกเขา พวกเขาอาจจะหนีไปแล้ว
ช่วยไม่ได้ เมื่อวานนี้เมิ่งฉีฮ่วนโหดร้ายเกินไป ถ้าพวกเขาไม่ได้เป็นคนผิวหยาบหนาและมักจะต่อสู้บ่อย ๆ เกรงว่าวันนี้พวกเ
