ขาจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว
“คำขอโทษล่ะ?” เมิ่งฉีฮ่วนยืนอยู่ที่ประตูลานด้านในและถามอย่างเย็นชา
“ขอโทษมารดาเจ้าน่ะสิ!” หวังฉินขวางหน้าลูกชายของนางไว้ทันที “บางทีอาจจะเป็นเพราะนังแพศยาของเจ้าที่ยั่วยวนลูกชายของข้าก่อน ไม่อย่างนั้นทำไมลูกชายของข้าจึงไปชิงตัวนางกัน!?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้เมิ่งฉีฮ่วนก็หรี่ตาลง โจวต้าเป่าเข้าใจทันที เขาก้าวไปข้างหน้าและตบหน้าหวังฉินอย่างแรง “ถอนคำพูดสกปรก ๆ ของเจ้าเสียเดี๋ยวนี้! พี่สะใภ้มีสามีที่ดีเช่นพี่ชายของข้า เช่นนั้นแล้วนางจะยังเห็นลูกชายสามคนของเจ้าในสายตาได้อีกรึ!”
คนรอบข้างก็เริ่มพูดคุยกัน “ใช่ เยว่หานแต่งงานกับพี่เมิ่งมานานแล้ว ทั้งนางยังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อดูแลคนในบ้านทั้งสามคน พี่น้องบ้านหวังล้วนมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ ถึงเยว่หานตาบอด นางก็ไม่สนพวกเขาทั้งสามคนหรอก!”
“เหลวไหลสิ้นดี!” สะใภ้ของหลิวโหย่วฉายหมดความอดทน “เยว่หานเป็นเด็กดีขนาดนี้ นางจะไปมองหาคนข้างนอกได้ยังไง!”
“ใช่ ใช่ ตั้งแต่เยว่หานแต่งเข้ามา ชีวิตของทั้งสามคนก็ดีขึ้น อีกทั้งทุกคนก็ได้เห็นอาการป่วยของเยว่หานยามนางมาถึงที่นี่ครั้งแรก ล้วนเป็นพี่ชายเมิ่งที่เสียเงินจำนวนมากเพื่อช่วยชีวิตนางไว้!”
“ถูกต้อง พี่น้องทั้งสามคนของบ้านหวังนับเป็นตัวอะไร! ถ้าเจ้าบอกว่าในใจพวกเขาไม่มีความคิดชั่วร้ายเลย ข้าไม่เชื่อหรอก!”
…
เมื่อเห็นมารดาของพวกเขาถูกทุบตี พี่น้องทั้งสามคนของบ้านหวังก็ทนไม่ได้อีกต่อไป
หว
