ังหัวเงยหน้าขึ้นมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วนอย่างดุร้าย และพูดว่า “แม้ว่าข้าจะทำลายภรรยาของเจ้าแล้วจริง ๆ แล้วจะยังไง ข้ามีคนอยู่เบื้องหลัง ข้าขอเตือนเจ้าว่าอย่ามายุ่งกับข้าดีกว่า!”
“เพียะ!” โจวต้าเป่าฟาดแส้ลงไป หวังหัวพลันล้มลงคุกเข่าบนพื้น พลางหายใจหอบ “เก็บปากของเจ้าเสีย! เจ้าทุบตีพี่สะใภ้ของข้ายังไม่พอ ตอนนี้ยังต้องการทำลายชื่อเสียงของนางอีก เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะฆ่าเจ้าแน่!”
“ถ้านังสารเลวหลี่เยว่หานคนนั้นไม่เสร็จเราแล้ว เจ้าจะใจร้อนขนาดนี้หรือ!” หวังหัวรู้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนใส่ใจในชื่อเสียงของหลี่เยว่หาน ดังนั้นเขาจึงเริ่มพูดให้ร้ายนาง
ยังไงซะ ไม่ว่าผู้หญิงจะผิดหรือไม่ก็ตาม ตราบใดที่นางถูกผู้ชายคนอื่นทำลาย นางก็เป็นได้แค่ขยะ!
“หากเจ้ามีผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่ง แล้วทำไมจนถึงตอนนี้ เขาถึงไม่มาช่วยเหลือเจ้าเล่า?” เมิ่งฉีฮ่วนนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าหวังหัว ก่อนยื่นมือออกไปขยุ้มผมของอีกฝ่าย และหลังจากพูดจบ เขาก็กระชากหัวและกระแทกมันลงกับพื้น
“ถ้าเจ้ามีผู้สนับสนุน เจ้าก็สามารถเรียกมาได้ตามสบาย วันนี้ข้าเมิ่งฉีฮ่วน! บอกเลยว่าถึงเจ้าจะมีผู้สนับสนุนสิบคน วันนี้เจ้าก็ไม่รอด!”
เมิ่งฉีฮ่วนหยิบแส้จากมือของโจวต้าเป่า แล้วฟาดไปที่ร่างของหวังหัว ทำให้เขากลิ้งไปกับพื้น
“สหายเมิ่ง! โปรดยั้งมือ!” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ทุกคนหันกลับไปมอง ก่อนจะปรากฏว่าเป็นนายท่านหลิ่วจากตระกูลหลิ่วมาที่ประตูด้วยตนเอง!
เมื่อเห็นเช
