บทที่ 125 หากเจ้าไม่คุกเข่าก้มลงกราบขอโทษ ข้าจะตีเจ้าครั้งหนึ่ง!
ในไม่ช้าพื้นของห้องใต้ดินก็ถูกเปิดออกมาอีกครั้ง และเมิ่งฉีฮ่วนก็ขึ้นมาโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ
หลังจากรับตัวมู่ชวนที่ยังคงหวาดกลัวมาจากอ้อมแขนของโจวต้าเป่าแล้ว ชายหนุ่มก็เหลือบมองไปที่หวังเหอฮวา “ขอบคุณสำหรับวันนี้” จากนั้นเขาก็หันหลังจากไป
หวังเหอฮวาต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกโจวต้าเป่าห้ามไว้ด้วยท่าทางเตือน “พี่สะใภ้ของข้าถูกพี่ชายสามคนของเจ้าทุบตีจนเกือบตาย วันนี้พี่ชายสารเลวสามคนของเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ก็นับว่าพี่ชายเมิ่งมีเมตตามากแล้ว!”
“อย่าลืมขอให้พี่น้องสารเลวของเจ้ามาที่บ้านเมิ่งเพื่อขอโทษด้วย มิฉะนั้นเรื่องนี้จะไม่จบ!” หลังจากพูดจบ โจวต้าเป่าก็จากไป
เมื่อหวังฉินกลับถึงบ้านพร้อมกับคนไม่กี่คนที่นางตามมา ก็เห็นหม่าเวยและหวังเฟิ่งกอดกันในสภาพชุดยุ่งเหยิง อีกทั้งหวังเหอฮวาก็ยืนอยู่ในลาน ส่วนลูกชายสามคนของนางก็พยุงกันและกันปีนออกจากห้องใต้ดิน หวังหัวซึ่งได้รับบาดเจ็บนั้น ในท้ายที่สุดเขาก็สลบไป
“เหอฮวา! เกิดอะไรขึ้น! หม่าเวย! เจ้ากำลังทำอะไร!” เมื่อเห็นฉากนี้ ในที่สุดหวังฉินก็ร่างทรุดลง
นางได้แต่ขอให้ผู้ที่นางตามมาช่วยเหลือกลับไป ทันใดนั้นบ้านหวังก็เงียบลง
ระหว่างทางกลับ เมิ่งฉีฮ่วนอุ้มมู่ชวนไว้ในอ้อมแขน เด็กชายที่ฟื้นคืนกำลังก็พูดขึ้นอย่างช้า ๆ ว่า “อาเมิ่ง อาหญิงบาดเจ็บหรือไม่?”
“อืม” เมิ่งฉีฮ่วนตอบเรียบ ๆ
“แล้ว…
