แล้วหลิงซีล่ะ?” มู่ชวนถามอย่างระมัดระวัง
เมิ่งฉีฮ่วนไม่ตอบ
โจวต้าเป่าเอ่ยขึ้นแทนว่า “หลิงซีไม่ได้รับบาดเจ็บ เว้นแต่หวาดกลัว หลิงซีกล่าวว่าตอนที่ไอ้สารเลวสามคนของบ้านหวังกำลังทุบตีพี่สะใภ้ พี่สะใภ้ปกป้องนางและไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายนางได้”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ มู่ชวนก็รู้สึกอึดอัด
เมื่อพวกเขากลับถึงบ้าน หลิวโหย่วฉายและภรรยาของเขาได้ทำความสะอาดสิ่งของเกะกะทั้งหมดในบ้านเมิ่งแล้ว ห้องครัวเองก็สะอาด อีกทั้งหลี่เยว่หานก็ตื่นแล้วเช่นกัน เพียงแต่นางอ่อนแรงมาก
หลิงซีอยู่เคียงข้างหลี่เยว่หานตลอดเวลา นางแข็งแกร่งมากจนไม่เคยหลั่งน้ำตา ทว่าเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเมิ่งฉีฮ่วนกลับมา และเห็นพี่ชายของนางที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ หลิงซีก็พลันร้อง “โฮ!” และโผเข้าสู่อ้อมแขนของมู่ชวน
“พี่ชาย หลิงซีกลัวมากเลย!” หลิงซีกอดมู่ชวนแน่นพลางส่งเสียงร้องนุ่มนิ่มออกมา ซึ่งนั่นทำให้เด็กชายรู้สึกเป็นทุกข์นัก
“อย่ากลัวไปเลย อาเมิ่งไล่คนเลวออกไปหมดแล้ว” มู่ชวนปลอบโยนหลิงซีอย่างนุ่มนวล พลางลูบหลังศีรษะของนาง
“พี่ชาย อาหญิงเกือบถูกคนร้ายทุบตีจนตายเพื่อปกป้องหลิงซี! หลิงซีกลัวมากเลย…” ชั่วขณะนี้คล้ายว่าอารมณ์ทั้งหมดของหลิงซีจะถูกระบายออกมา นางสะอื้นหนักในอ้อมแขนของพี่ชายตน
เมิ่งฉีฮ่วนเดินไปหาหลี่เยว่หานและคุกเข่าลง แล้วกุมมือนางเบา ๆ พลางถาม “เจ็บไหม?”
หลี่เยว่หานถอนหายใจด้วยความโล่งอกและฝืนยิ้ม “ไม่เจ็บ ยาของท่านมีใช้ดีมาก!
