”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็ยิ่งเป็นทุกข์ ชายหนุ่มโทษตัวเอง เขายกมือของนางแนบริมฝีปากของตนและจุมพิตเบา ๆ “วันนี้ทำไมยามขึ้นไปบนภูเขา เจ้าถึงไม่พาโจวต้าเป่าไปด้วยเล่า?”
“ข้าขอโทษ” หลี่เยว่หานขอโทษด้วยการตำหนิตัวเอง “ข้าคิดว่าหลังจากผ่านไปนานกว่าหนึ่งเดือน บ้านหวังจะหยุดสร้างปัญหา ดังนั้นข้าจึงขอให้พี่ต้าเป่าเฝ้าบ้าน”
“มันไม่ใช่ความผิดของเจ้า” เมิ่งฉีหวนจัดผมที่ยุ่งเหยิงของหลี่เยว่หาน พลางเอ่ย “เป็นเพราะข้าปกป้องเจ้าไม่ดีพอ”
ด้วยเหตุผลบางอย่าง หลี่เยว่หานซึ่งเดิมคิดว่าอาการบาดเจ็บนี้ไม่เป็นอะไร ทว่าหลังจากได้ยินคำพูดของเมิ่งฉีฮ่วนก็น้ำตาไหลริน
นี่คือความรู้สึกที่ได้รับการดูแลและทะนุถนอมงั้นหรือ?
ที่แท้…นี่คือความรู้สึกยามถูกปกป้องงั้นหรือ…
“ท่าน…” หลี่เยว่หานสูดจมูก บังคับอารมณ์ของนางให้คงที่และพูดว่า “ท่านไปบ้านหวังมาเพื่อเอาเรื่องใช่หรือไม่?”
“อืม” เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้า “ข้าได้ตอบแทนอาการบาดเจ็บของเจ้าที่ได้รับจากพวกเขาแล้ว”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ หลี่เยว่หานรีบถาม “ท่านไม่ได้รับบาดเจ็บหรือ?”
“ไม่ อย่างที่ข้าบอกไป ข้าเก่งเรื่องการต่อสู้” เสียงของเมิ่งฉีฮ่วนอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ
หลิวโหย่วฉายและภรรยาของเขาต้องการที่จะขัดจังหวะการสนทนาของพวกเขาหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอ
ไม่นานหลิวโหย่วฉายก็ต้มน้ำร้อนหม้อใหญ่มาให้พวกเขา นำอาหารจากบ้านของตนเองมาให้กับเด็กทั้งสองคนและโจวต้าเ
