ป่า ก่อนจะกลับไปพักผ่อนหลังจากยุ่งกันมาทั้งคืน
อาการบาดเจ็บบนร่างกายของหลี่เยว่หานรุนแรงเกินไป ทำให้หญิงสาวไม่สามารถเดินบนพื้นได้ ดังนั้นเมิ่งฉีฮ่วนอุ้มเธอจากห้องครัวเข้าไปในห้อง จากนั้นก็นำน้ำร้อนมา แล้วเช็ดบริเวณภายนอกให้ทั้งหมดอย่างระมัดระวัง เหลือเอาไว้เพียงภายใต้ร่มผ้า สุดท้ายก็ช่วยหลี่เยว่หานหวีผม ก่อนจะออกจากห้อง
หลังจากทานยาของเมิ่งฉีฮ่วนแล้ว หลี่เยว่หานก็รู้สึกเจ็บปวดน้อยลงจริง ๆ
แต่หลังจากที่เมิ่งฉีฮ่วนจากไป หลี่เยว่หานได้ตรวจสอบร่างกายด้วยมือของตนเองและพบว่าซี่โครงของเธอหัก
เมื่อไม่มีอุปกรณ์ หลี่เยว่หานก็ทำได้เพียงจัดกระดูกที่หักผ่านผิวหนัง หญิงสาวหลั่งเหงื่อเย็นออกมาจากความเจ็บปวด
เช้าวันรุ่งขึ้น
“เรื่องนี้เจ้าต้องให้คำอธิบายกับครอบครัวของเรา!” ทันทีที่หลี่เยว่หานลืมตาขึ้น เธอก็ได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทมาจากลานหน้าบ้าน หลังจากฟังอย่างตั้งใจแล้วก็พบว่าเป็นเสียงของหวังฉิน
“ใช่แล้ว เมิ่งฉีฮ่วน เจ้าเป็นคนนอก! เจ้าบุกเข้าไปในห้องใต้ดินของเราและทุบตีลูกทั้งสามของข้าแบบนี้! เจ้าต้องชดใช้! มอบค่ารักษามา!” หม่าเวยเห็นด้วยทันที
ก่อนที่เมิ่งฉีฮ่วนจะจากไปเมื่อวานนี้ เขาและหวังเฟิ่งต่างก็ถูกทำให้หมดสติ เมื่อพวกเขาตื่นขึ้นมาก็พบพวกเขากอดกันอยู่ในสภาพเสื้อผ้ายุ่งเหยิง อีกทั้งพวกเขายังเกือบจะถูกหวังฉินโกรธเกรี้ยวไม่หยุด ไม่ง่ายเลยว่าจะกล่อมนางได้ วันนี้จะต้องให้หวังฉินได้ระบาย มิฉะนั้นหวั
