งฉินปากร้ายอาจมาทำอะไรกับเขา!
“พวกเฒ่าไร้ยางอายสองคนยังกล้ามาขอเงินอยู่อีกหรือ? ทำข้าขำแทบตายแล้ว!” โจวต้าเป่ายืนข้างเมิ่งฉีฮ่วน พร้อมกับเท้าสะโพก “ลูกชายไร้ยางอายทั้งสามคนของเจ้าขวางพี่สะใภ้ของข้าไว้ระหว่างทางลงภูเขา ก่อนจะทำร้ายนางจนบาดเจ็บสาหัส ทั้งยังลักพาตัวหลานมู่ชวนไป แค่นี้ก็ผิดกฎแล้ว ยังมีหน้ามาหาพี่ชายข้าเพื่อเล่นตลกอีกหรือ? ช่างจริงเหลือเกินที่เขาว่ากันว่าคนแก่หน้าด้านกับเด็กไร้ยางอายมักมาอยู่กลุ่มเดียวกัน ทั้งครอบครัวของเจ้าคิดว่าจะหันก้นปิดบังความอัปยศนี่สินะ?!”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หวังฉินและหม่าเวยต่างก็ไม่ยอมรับ “บอกว่าลูกชายของข้าทำหลี่เยว่หานได้รับบาดเจ็บสาหัส เจ้ามีพยานรึ!”
“แน่นอน!” สะใภ้หลิวดึงหลิวโหย่วฉายมาปรากฏตัวในเวลาที่เหมาะสม “เมื่อวานโหย่วฉายของครอบครัวข้ากลับมาช้า ข้าไปที่ถนนบนภูเขาเพื่อไปรับโหย่วฉายของครอบครัว ข้าเห็นลูกชายทั้งสามคนของบ้านหวังทุบตีเยว่หานด้วยตาข้าเอง โหย่วฉายครอบครัวของข้าและข้าจึงช่วยเยว่หานไว้!”
“ผายลมมารดาเจ้าสิ! เมื่อคืนมีแค่หลิวโหย่วฉาย ไม่มีนังสารเลวอย่างเจ้าเลย!” หวังฉินวางมือบนสะโพกของนางและสาปแช่งทันที
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็เข้าใจ
“หวังฉิน ลูกสารเลวทั้งสามของเจ้ากลับมาแล้วงั้นหรือ?” เป็นสะใภ้ชิวตะโกนที่ขึ้นท่ามกลางฝูงชน
“โอ้สวรรค์! ท่านปู่ซุนไม่ได้บอกให้เจ้าแจ้งทุกคนโดยเร็วที่สุดเมื่อพวกเขากลับมารึ!”
“ถ้าเจ้าให้ข้าพูด บ้าน
