บทที่ 124 บุกถ้ำทำลายศัตรู
ในเวลานี้ ณ บ้านหวัง
เมื่อหวังฉินได้ยินว่าไม่เพียงแต่พี่น้องทั้งสามจะล้มเหลวเท่านั้น แต่หวังหัวก็ถูกฟันด้วย นางก็รู้สึกเศร้าใจมากจนต้องกระทืบเท้า ขณะสาปแช่งหลิวโหย่วฉาย
“ท่านแม่ ข้าไม่อยากพูดถึงมัน นังหลี่เยว่หานสารเลวนั่นสุราคำนับไม่ดื่ม ชอบดื่มสุราลงทัณฑ์!*[1]” ขณะที่หวังหัวสบถด่า หวังฉินก็พันแขนให้เขา
“ถ้าเจ้าลอบติดตามนางไปตั้งแต่ตอนนั้นคงจะดีกว่า” หวังฉินพูดอย่างโกรธ ๆ “ด้วยวิธีนี้เจ้าจะได้ไม่ต้องพบกับหลิวโหย่วฉาย ช่างสารเลวยิ่งนัก! ทำไมหลิวโหย่วฉายถึงลงมาจากภูเขานั้นได้เร็วถึงเพียงนี้กัน!”
“ใช่! นี่มันฤดูใบไม้ร่วงแล้ว บนภูเขามีเหยื่อมากมาย ทำไมเขาไม่ขึ้นไปหาอีกสักสองสามรอบกัน?” หวังเฟิ่งที่อยู่ด้านข้างโกรธจนหน้าแดงก่ำ “หลิวโหย่วฉายผู้นี้ห่วงนางเด็กเยว่หานยิ่ง บางทีเขาอาจมีความสัมพันธ์กับนาง!”
“ข้าก็คิดอย่างนั้น” หวังหัวพยักหน้า “ท่านแม่ เหอฮวาอยู่ที่ไหนกัน?”
“เหอฮวาเอะอะและขอให้ข้าเรียกพวกเจ้าพี่น้องกลับ ดังนั้นข้าจึงขังนางไว้ในห้อง” หวังฉินกล่าวพลางผูกเงื่อนที่แขนของหวังหัวอย่างระมัดระวัง แล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ยังดีที่บาดแผลไม่ลึกมาก ไม่เช่นนั้นข้าต้องไม่เลิกรากับหลิวโหย่วฉายแน่!”
“ท่านแม่ ท่านไม่ต้องพูดแล้ว” หวังหัวพูดด้วยใบหน้าจริงจัง “แต่เดิมเราพี่น้องกลับมาอย่างลับ ๆ หากเราปล่อยให้คนในพรรครู้ว่าเราหนีออกมาลำพัง มันจะเป็นเรื่องใหญ่ แม้ว่าพี
