บทที่ 123 มู่ชวนถูกลักพาตัว
หลิวโหย่วฉายออกล่าสัตว์กับเมิ่งฉีฮ่วนและเรียนรู้ทักษะบางอย่างจากชายหนุ่มมาไม่มากก็น้อย เมื่อรวมกับกริชในมือของเขา พี่น้องสามคนของบ้านหวังก็ได้รับบาดเจ็บและวิ่งหนีไปในเวลาไม่นาน เห็นเช่นนั้นหลิวโหย่วฉายจึงรีบเก็บกริช แล้วก้มดูร่างของหลี่เยว่หาน
“ฮืออออ!!… อาหญิง อย่าตายนะ! อาหญิง ตื่นเถอะ หลิงซีไม่อยากให้อาหญิงตาย…” หลิงซีตัวน้อยร้องไห้และคุกเข่าต่อหน้าหลี่เยว่หาน เสียงที่ยังเด็กของนางสะท้อนก้องไปตามถนนบนภูเขาที่มืดมิด ฟังดูชวนอาดูร
“หลิงซี ฟังลุงหลิว” หลิวโหย่วฉายรู้ว่าภารกิจเร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือส่งหลี่เยว่หานกลับบ้านให้เร็วที่สุด มิฉะนั้นพี่น้องทั้งสามของบ้านหวังอาจกลับมาได้ เมื่อถึงเวลานั้นทุกอย่างก็จะยิ่งแย่ลง “เจ้าเอาของ ๆ เจ้าไป ส่วนลุงหลิวจะแบกอาหญิงเจ้ากลับ พอลงจากภูเขาแล้ว เมื่อถึงทางเข้าหมู่บ้านเจ้ารีบไปที่บ้านของลุงหลิวแล้วเรียกป้าหลิวมา อย่าหยุดระหว่างทาง เจ้าเข้าใจหรือไม่?”
ช่วงต้นของปลายฤดูใบไม้ร่วงมักจะมืดเร็ว มันเป็นเวลาที่ทุกครอบครัวจะทานอาหารกัน หลิวโหย่วฉายเดาว่าพี่น้องสามคนของบ้านหวังจะไม่กล้าทำอะไรกับหลิงซีในหมู่บ้าน ดังนั้นเขาจึงรีบแบกหลี่เยว่หานไว้บนหลังของเขา
หลิงซีหยิบตะกร้าที่ถูกพี่ชายทั้งสามคนของบ้านหวังเตะเป็นชิ้น ๆ ก่อนคว้าเสื้อของหลิวโหย่วฉายไว้อย่างเชื่อฟัง โดยตลอดทางนางพยายามไม่ร้องไห้
ที่ทางเข้าหมู่บ้าน หลิวโหย่วฉายวางหล
