บทที่ 122 หวังเหอฮวาถูกขัง
ในเวลานี้ ณ บ้านหวัง
หวังเหอฮวาที่กลับมาคุกเข่าร้องไห้ต่อหน้าหวังฉิน “ท่านแม่ หลังจากมาถึงตระกูลหลิ่ว ข้าก็กินอิ่มนอนหลับสบาย ตระกูลหลิ่วไม่ได้ปฏิบัติต่อข้าไม่ดี ท่านให้พวกท่านพี่กลับมาเร็ว ๆ เถอะนะเจ้าคะ อย่าไปยุ่งกับหลี่เยว่หานเลย ไม่เช่นนั้นครอบครัวของเราจะต้องรับผิดชอบด้วย! ตอนนี้หลี่เยว่หานเป็นลูกสาวบุญธรรมของตระกูลหลิ่ว ถ้านางกลับไปพูดกับตระกูลหลิ่ว ชีวิตของลูกสาวของท่านจะลำบากยิ่ง!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ก่อนที่หวังฉินจะทันได้พูด หวังเฟิ่งที่อยู่ด้านข้างก็โมโหก่อน “เหอฮวา ทำไมเจ้าโง่นัก? แท้จริงแล้วเจ้าสามารถแต่งงานออกไปกับครอบครัวที่ดีได้ แต่ตอนนี้เจ้าถูกนังสารเลวหลี่เยว่หานส่งไปเป็นอนุตระกูลหลิ่ว ชีวิตของเจ้าพังพินาศแล้วนะ!”
“ท่านน้า อย่ามาเกลี้ยกล่อมท่านแม่ของข้าเลย!” หลังจากเข้าไปในจวนสกุลหลิ่วแล้ว หวังเหอฮวาก็รู้ว่าที่หลี่หรงหรงล่อลวงหลิ่วจื้อหย่วนนั้นเป็นเรื่องจริง ดังนั้นนางจึงไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อหวังเฟิ่งเลยแม้แต่น้อย
“เหอฮวา แม่ไม่สามารถกลืนความแค้นในใจนี้ลงไปได้ ถ้านังหลี่เยว่หานไม่ได้ทำอะไรเลย ด้วยรูปลักษณ์ของเหอฮวาของครอบครัวเราย่อมไม่มีปัญหาที่จะแต่งงานกับเด็กที่มีพรสวรรค์ นางจะกลายเป็นอนุของคนอื่นอย่างที่นางเป็นอยู่ตอนนี้ได้อย่างไร!” ขณะที่หวังฉินพูด นางก็ดึงหวังเหอฮวาขึ้นจากพื้น “ทั้งหมดนี้เป็นหนี้ที่หลี่เยว่หานติดค้างเจ้า หากนางฟ้อง
