บทที่ 121 ขวางทาง
“ข้าอยู่ที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นมาครึ่งปีแล้ว แต่ไม่เคยเห็นพี่ชายสามคนของหวังเหอฮวาเลย” หลี่เยว่หานกินข้าวอย่างไม่สนใจและพูดอย่างสบาย ๆ ว่า “อีกอย่างการที่หวังเหอฮวาถูกหามไปบ้านหลิ่ว ครอบครัวหวังของพวกเขาก็ได้ของหมั้นชิ้นใหญ่ด้วยไม่ใช่หรือ ไม่ใช่พูดกันรึว่าเป็นอนุของขุนนางร่ำรวยดีกว่าเป็นภรรยาของชายยากจน พวกเขาจะสร้างปัญหาให้ข้าได้อย่างไร?”
เมื่อได้ยินคำพูดของนาง เมิ่งฉีฮ่วนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “การเป็นอนุเป็นสิ่งที่น่าขายหน้า แม้ว่าจะเป็นอนุของครอบครัวที่ร่ำรวย แต่ก็ยังถูกนินทาลับหลัง”
“ตกลง” หลี่เยว่หานรู้ว่าสิ่งที่เมิ่งฉีฮ่วนพูดนั้นสมเหตุสมผล ดังนั้นเธอจึงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “แต่พรุ่งนี้ข้าต้องการที่จะส่งเนื้อตุ๋นสองโถไปให้บ้านหวัง อย่างไรข้าก็ต้องรับผิดชอบความจริงที่ว่าลูกสาวของพวกเขาถูกส่งไปเป็นอนุ”
“เจ้าไม่ควรไป” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวว่า “หวังฉินเป็นคนใจแคบ ถ้าเจ้าไปก็เท่ากับว่าเจ้ายอมรับโดยนัยว่าเจ้ามีส่วนในเรื่องการส่งหวังเหอฮวาไปเป็นอนุ”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็รู้สึกว่ามีเหตุผล ดังนั้นเธอจึงหยุดยืนกราน
หลังจากกินอาหารเย็นและดูแลเด็กทั้งสองให้พักผ่อนแล้ว หลี่เยว่หานก็ผล็อยหลับไป ทว่าเมิ่งฉีฮ่วนเป็นกังวลมาก ดังนั้นเขาจึงไปหาโจวต้าเป่าและขอให้ช่วงนี้เขาคอยเฝ้าดูแลหลี่เยว่หาน หากทำได้ก็อย่าปล่อยนางไว้คนเดียว
เวลาดูเหมือนจะล่วงเลยผ่านไปกว่าหนึ่งเดือนในพร
