บทที่ 120 สู้สามต่อหนึ่งทุกครั้งมันก็เหนื่อย
ในตอนบ่าย เมื่อมู่ชวนไปสำนักศึกษา หลี่เยว่หานก็แบกหลิงซีไว้บนหลัง แล้วขึ้นไปบนภูเขา
ระหว่างทางเธอได้พบกับหวังเฟิ่งที่ยิ้มแย้มแจ่มใสอย่างมีความสุข หวังเฟิ่งต้องการที่จะโอ้อวดต่อหน้าหลี่เยว่หาน ทว่านางไม่คาดคิดว่าหญิงสาวจะจากไปโดยไม่แม้แต่จะมองนางเลย ท่าทีเช่นนั้นของอีกฝ่ายทำให้หวังเฟิ่งโกรธแทบตายแล้ว
บนภูเขา หลี่เยว่หานมองไปที่ทุ่งพริกป่าและพบว่ามันเต็มไปด้วยวัชพืชแล้ว ดังนั้นเธอจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจเล็กน้อย
ช่วงนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น ทำให้หญิงสาวไม่ได้มาดูแลจัดการพวกมัน ไม่เช่นนั้นหากต้นกล้าพริกป่าเหล่านี้ถูกเอากลับไป มันอาจจะงอกออกมาแล้วก็เป็นได้ น่าเสียดายที่ตอนนี้ที่ดินถูกปกคลุมไปด้วยวัชพืช ทั้งต้นกล้าอ่อนก็ไม่สามารถรับสารอาหารได้ ดังนั้นพวกมันจึงไม่รอด
บนภูเขา เธอเก็บผลซานจา*[1]มาครึ่งตะกร้า เมื่อเห็นว่าเริ่มเย็นแล้ว หลี่เยว่หานจึงลงจากภูเขาไปพร้อมกับตะกร้าใบเล็ก
หลังจากกลับถึงบ้าน หลี่เยว่หานหยิบหม้อมาอุ่น ใส่น้ำมันลงไปเล็กน้อย และรอให้น้ำมันละลาย จากนั้นหญิงสาวก็โยนน้ำตาลทั้งหมดที่มู่ชวนขอมาจากหวังเฟิ่งลงไป
แม้ว่าน้ำตาลเหล่านี้จะมีคุณภาพต่ำ ทว่าก็เป็น้ำตาลบริสุทธิ์ เพียงแต่ในระหว่างกระบวนการผลิตมีการเติมน้ำจำนวนมากลงไปก็เท่านั้น
หลี่เยว่หานใช้ประโยชน์จากเวลาที่น้ำเชื่อมกำลังต้ม หาไม้ไผ่สองสามต้นมาสับเป็นเส้นด้วยมีด แ
