ล้วปอกให้เป็นแท่งทีละอัน จากนั้นล้างผลซานจา เอาแกนกับส่วนหัวออก แล้วเสียบเข้ากับไม้ทีละอัน
“อาหญิง หลิงซีกินซานจาได้ไหมเจ้าคะ!” หลิงซีซึ่งกำลังจดจ่ออยู่กับการดูไฟรู้สึกหิวแล้ว และเมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานล้างผลซานจาหมดแล้ว นางจึงอดถามพลางกลืนน้ำลายไม่ได้
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ยิ้มและป้อนซานจาเข้าไปในปากของหลิงซี “ย่อมได้ วันนี้เจ้ากับพี่ชายของเจ้าสามารถกินซานจาเชื่อมได้แค่จำนวนหนึ่งเท่านั้น ไว้เราจะกินส่วนที่เหลือต่อในวันพรุ่งนี้”
“เจ้าค่ะ!” หลิงซีพยักหน้าอย่างจริงจังขณะกินผลซานจาเข้าไป
เมื่อน้ำเชื่อมเกือบเดือด หลี่เยว่หานก็หยิบช้อนขนาดใหญ่และเริ่มเทน้ำเชื่อมลงบนไม้เสียบผลซานจา แล้ววางลงบนจานเพื่อผึ่งให้แห้ง
สำหรับถังหูลู่สองสามไม้สุดท้าย หลี่เยว่หานหมุนพวกมันสองสามครั้งเพื่อทำถังหูลู่พันไหม*[2] ก่อนแขวนพวกมันไว้บนเชือกฟางใต้ชายคาเพื่อผึ่งให้แห้ง
มู่ชวนกลับมาจากสำนักศึกษาพร้อมกับเมิ่งฉีฮ่วน ทันทีที่เขาเข้าไปในประตู เขาก็เห็นถังหูลู่พันไหมห้อยอยู่ใต้ชายคาบ้าน เด็กชายกระโดดขึ้นลงอย่างมีความสุขทันที
“อาเมิ่ง ข้าเอื้อมไม่ถึง!” หลังจากกระโดดเป็นเวลานาน มู่ชวนก็เอื้อมมือไม่ถึงถังหูลู่พันไหมที่ห้อยไว้เสียที ดังนั้นเขาจึงรู้สึกกังวลเล็กน้อย
ครั้นได้ยินการเคลื่อนไหว หลี่เยว่หานก็มองออกมาจากห้องครัวและพูดว่า “ยังมีบางส่วนอยู่ข้างใน ไม่ว่าจะพูดยังไง หลิงซีก็อยากจะรอเจ้ากลับมากินด้วยกัน”
