ใครก็ได้ตามใจ เช่นนั้นเจ้าจะต้องการห้องใต้ดินไปทำอะไรอีก!” หวังหัวตบที่หลังศีรษะของหวังกุ้ยอีกครั้ง นั่นทำให้หวังกุ้ยรีบหุบปากและไม่พูดอะไรอีก
“อย่าพูดบ้า ๆ ฟังการเคลื่อนไหวข้างบนสิ!” หวังหัวพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว
เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนเตะเปิดประตูบ้านหวัง หวังเฟิ่งก็ถูกจับไว้โดยชายหนุ่ม ก่อนที่นางจะทันได้ออกไปทางประตูหลัง
“ข้ากำลังมองหาหวังหัว หวังกุ้ย หวังฟู่ และมู่ชวนของบ้านข้า” เมิ่งฉีฮ่วนมองไปที่หวังฉินอย่างเย็นชา ทำให้ทั้งหวังฉินและหวังเฟิ่งต่างตื่นตระหนก
“หัวจื่อสามพี่น้องไม่อยู่บ้านมานานกว่าครึ่งปีแล้ว! เจ้ามาหาผิดที่หรือไม่!” หม่าเวยจับมือหวังฉินแน่น และแสร้งทำเป็นสงบ “ทำไมเจ้าถึงมาหาหลานเจ้าที่บ้านข้า บ้านของข้าไม่มีหลานของเจ้าอยู่!”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็จ้องไปที่หม่าเวย ทว่าไม่ได้พูดอะไร
โจวต้าเป่ายกมีดพร้าขึ้น และพูดด้วยใบหน้าที่คุกคามว่า “ถ้าเจ้าไม่อยากตาย ก็รีบส่งมู่ชวนและลูกทั้งสามของเจ้าออกมาเร็วเข้า! ไม่เช่นนั้นข้าเองก็ไม่รู้จะลงมือหนักเพียงใด!”
“โจวต้าเป่า! นี่คือบ้านของข้า! มิใช่ที่ให้เจ้ามาอวดเก่ง!” หม่าเวยด่าอย่างกล้าหาญ “ข้าบอกว่าลูกชายทั้งสามของข้าไม่อยู่บ้าน และเด็กที่เจ้ากำลังมองหาก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านของข้าด้วยเช่นกัน!”
“จริงหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนเอียงศีรษะทันที เขาเหล่ตามองคนทั้งสามคนที่ดูคล้ายวัวสันหลังหวะอย่างเห็นได้ชัด พลางเอ่ย “ถ้าข้าหาพบ ก็อย่ามาคุกเข่
