บทที่ 118 ข้านับเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลหลิ่วแล้ว
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานจึงยิ้มออกมา “ถึงแม้วันนี้ข้าจะไม่ใช่ฮูหยินน้อยตระกูลหลิ่ว แต่ก็ได้เป็นส่วนหนึ่งของตระกูลหลิ่วแล้ว เรื่องนี้ท่านก็น่าจะรู้มิใช่หรือ?”
“การเป็นฮูหยินน้อยกับการเป็นลูกบุญธรรมนั้นไม่เหมือนกัน เจ้าดูตัวเองเสียก่อน เจ้าอยู่ในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นที่ยากจนเช่นนี้ ทั้งยังไม่ได้สวมเสื้อผ้าหรือกินอาหารดี ๆ อีกด้วย อย่างไรเจ้าก็ต้องไม่รู้สึกยินดีเป็นแน่!” หวังเฟิ่งพูดด้วยความมั่นใจ
หลี่เยว่หานพยักหน้า “พูดเช่นนี้ก็ไม่ผิด แต่ท่านคิดว่าที่หลี่หรงหรงได้เป็นอนุเป็นเพราะข้าไปขอร้องต่อหน้าท่านปูตระกูลหลิ่วเพื่อมอบสถานะนี้ให้นางอย่างนั้นหรือ? ไม่ใช่หรอก! ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะหลี่หรงหรงมีมลทินทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้แต่งงานมิใช่หรือ?”
ไม่มีใครคาดว่าเรื่องจะเป็นเช่นนี้ แม้แต่หลี่หรงหรงเองก็คิดมาโดยตลอดว่าที่หลิ่วจื้อหย่วนกลับมาหาตนก็เพราะสำนึกได้
ใครจะคิดว่าเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะหลี่เยว่หานกัน?
“จุ๊! จุ๊! คนตระกูลหลี่ช่างมีจิตใจโหดร้ายราวกับหมาป่ายิ่งนัก!” สะใภ้ตระกูลหลิวที่นั่งแทะเมล็ดแตงโมอยู่บนม้านั่งพูดขึ้นมาเป็นคนแรก “เฒ่าหลี่ ท่านกำลังคิดเห็นอย่างไร? ถ้าหากข้ามีลูกสาวที่ดีเช่นเยว่หาน ข้าก็อยากจะหัวเราะออกมานัก ทว่าท่านกลับยังมาต่อว่าสาปแช่งนางเช่นนี้ ท่านไม่ปวดใจบ้างหรือ?”
“ใช่ หากลูกสาวของข้ากล้ายั่วยวนพี่เขยของนางในอนาคต ข
