องด้วยความเหลือเชื่อ และแทบจะพูดไม่ออก “ท่านบอกว่าข้าชอบหลิ่วจื้อหย่วน?”
“แล้วไม่ใช่อย่างงั้นหรือ!” หวังเฟิ่งร้องไห้อย่างจริงจัง “ก่อนหน้านี้ เจ้าพูดมาตลอดว่าทั้งชีวิตเป็นคนของตระกูลหลิ่ว ตายไปก็จะเป็นภูตผีของตระกูลหลิ่ว เจ้าฝันว่าคุณชายใหญ่หลิ่วจะมาสู่ขอเจ้า เจ้าเติบโตมาเพื่อตั้งตารอวันนี้ ทว่าเจ้ากลับไม่สมหวัง เจ้าไม่อาจแต่งงานได้แล้ว แต่ก็ยังเฝ้าคิดถึงคุณชายใหญ่หลิ่ว!”
หลี่เยว่หานแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ
และในขณะนั้นเอง น้ำเสียงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากทางประตู “ฮูหยินของข้าจะชอบหลิ่วจื้อหย่วนหรือไม่นั้น ข้าไม่รู้ แต่หลี่หรงหรงของพวกท่านอายุเพียงสิบสามหนาวก็อยู่กับหลิ่วจื้อหย่วนแล้ว นั่นเป็นสิ่งที่ข้ารู้”
ทุกคนหันไปมองตามเสียง จึงได้เห็นว่าเมิ่งฉีฮ่วนกำลังเดินเข้ามา และด้านหลังของเขาก็มีหลิ่วจื้อหย่วนติดตามมาด้วย
