่องนี้เป็นความริษยาของอีกฝ่าย และทั้งยังหาคนมาซักถามเมิ่งฉีฮ่วน เพื่อขอคำอธิบายอย่างไร้เดียงสา…
นางนี่มัน…น่าอายเกินไปจริง ๆ…
เมื่อคิดดังนั้น ในที่สุดหวังเหอฮวาก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตนได้ จึงย่อตัวนั่งยอง ๆ และหลั่งน้ำตาออกมา
เมื่อเห็นเช่นนี้ ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ บางคนอยากจะพูดปลอบใจสักสองสามคำ แต่เมื่อคิดว่าหลี่เยว่หานเป็นบุตรสาวของตระกูลหลิ่วครึ่งหนึ่งแล้ว ก็ล้มเลิกความคิดนี้ทันที ไม่นานก็ชักชวนกันกลับบ้านไปเพื่อทานอาหารเย็น
หวังเหอฮวาหมอบลงกับพื้นและร้องไห้เป็นเวลานานแต่ก็ไร้ซึ่งคนปลอบโยน เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้ง ชายทั้งสี่ที่ตนหามาช่วยหยุดเมิ่งฉีฮ่วนก็พากันล้อมตัวนางไว้
“เจ้า… เจ้ากำลังจะทำอะไร!?” ในยามนี้ความกลัวของหวังเหอฮวามีมากกว่าความเศร้าโศกที่ได้รับมาเสียอีก ทันใดนั้นนางก็ตื่นตัวขึ้นทันที
