บทที่ 112 ท่านอาเมิ่งเหม็นจริง ๆ!!!
“ถูกต้อง ข้าต้องกลั่นเกลือหยาบให้เป็นเกลือละเอียดเสียก่อน มิเช่นนั้นจะต้มซอสถั่วเหลืองไม่ได้” หลี่เยว่หานพูดพร้อมกับยืดแขนที่ปวดเมื่อยออก “ข้าแค่ไม่คิดมาก่อนว่าจะต้องใช้น้ำมากขนาดนี้ในการละลายเกลือยี่สิบชั่ง ช่างเหนื่อยยิ่งนัก”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เยว่หาน ในใจของเมิ่งฉีฮ่วนก็รู้สึกเป็นทุกข์เล็กน้อย “ข้าจะกวนมันเอง ส่วนเจ้าไปดูไฟแทนแล้วกัน ส่วนมูลม้าข้านำกลับมาแล้ว มันอยู่ในลาน”
“ได้!” หลี่เยว่หานส่งไม้กวนในมือให้เมิ่งฉีฮ่วนอย่างไม่ลังเล หลังจากล้างมือแล้ว เธอก็เดินไปนั่งหน้าเตาอย่างเชื่อฟัง
หากพวกมู่ชวนรู้เรื่องที่พวกนางกลับมาแล้ว พวกเขาจะต้องกลับมาทานอาหารกลางวันแน่ ดังนั้นหลี่เยว่หานจึงต้องกลั่นเกลือให้เสร็จโดยเร็ว แล้วเริ่มทำอาหารให้สองพี่น้อง
ด้วยความร่วมมืออย่างแข็งขันของทั้งคู่ เกลือของหลี่เยว่หานจึงได้รับการกลั่นอย่างรวดเร็ว
เกลือที่ผ่านการกลั่นเป็นครั้งแรกจะไม่ละเอียดเท่าเกลือบริสุทธิ์ แต่โดยปกติแล้วความขมจะหายไป
หลี่เยว่หานโกยผลึกเกลือออกจากหม้อ และใส่ลงในขวดโหลขนาดเล็ก จากนั้นก็เริ่มอุ่นหม้อเพื่อปรุงอาหาร ขณะที่เมิ่งฉีฮ่วนจุดไฟและเก็บผัก
ทั้งสองร่วมมือกัน แม้หญิงสาวจะไม่พูดอะไร แต่เมิ่งฉีฮ่วนก็รู้ว่าตนควรจะต้องทำอะไรต่อ
สองเค่อต่อมา มู่ชวนก็กลับมาจากสำนักศึกษาพร้อมกับหลิงซี ทันทีที่เขาเข้าไปในครัว เขาก็เห็นหลี่เยว่หานกำลังตักน้ำแกง ข
