บทที่ 110 อดีตของเวินเทียนเหล่ย
เมื่อหลี่เยว่หานต้องการถามว่าน่าเสียดายอะไร เมิ่งฉีฮ่วนก็รีบระงับอารมณ์ของตนลง ก่อนจะมองไปที่นางแล้วเขาก็ถึงกับยิ้มเล็กน้อย “ดูสิ มีสมบัติหายากมากมายในโกดังของเวินเทียนเหล่ย พวกเราจะเอาทุกอย่างที่เจ้าต้องการมา”
ครั้นเห็นว่าเมิ่งฉีฮ่วนไม่ต้องการพูด หลี่เยว่หานก็ไม่คิดจะถาม เธอพลันชี้ไปที่แอปเปิลเหล่านั้นแล้วพูดว่า “เจ้ารู้ไหมว่าผลไม้นี้เรียกว่าอะไร?”
“ผลเทียนเหริน” เมิ่งฉีฮ่วนพูด “หลิงซีชอบกินมัน แต่อำเภอหย่งหนิงไม่ค่อยขาย เมื่อไหร่ก็ตามที่ข้าเจอมัน ข้าจะซื้อมันไปให้นาง”
“ถ้าอย่างนั้นเราหิ้วกลับบ้านสักหนึ่งตะกร้ากันดีไหม!” หลี่เยว่หานถูกำปั้นของตน
เมิ่งฉีฮ่วนมองไปที่หลี่เยว่หานด้วยความประหลาดใจ “ผลเทียนหรันนั้นตกอยู่ผลละหนึ่งตำลึงเงิน เจ้าจะใส่มันลงตะกร้าแล้ววางในรถม้าออกหน้าออกตาเช่นนี้ เจ้าไม่ได้กำลังบอกให้พวกโจรที่กำลังเตรียมตัวสำหรับฤดูหนาวรีบเข้ามาปล้นพวกเราหรือ?”
“หนึ่ง…ตำลึงเงิน?” หลี่เยว่หานแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “แพงถึงเพียงนั้น?”
“ไม่เช่นนั้น เจ้าคิดว่าเหตุใดจึงหายากในอำเภอหย่งหนิงนักเล่า?” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าว ก่อนเขาจะนำถุงผ้าจากที่ใดไม่ทราบออกมาและยัดมันในจำนวนครึ่งชั่งลงในถุงผ้า
หลี่เยว่หานมองดูการเคลื่อนไหวของเมิ่งฉีฮ่วนอย่างพูดไม่ออก และอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วขึ้น “ท่านยังคงช่างคิด! ข้าอยากเห็นลูก… ผลไม้รสเปรี้ยวที่ท่านบอกว่าเวินเทียนเหล่ยปลูกในส
