วนสักหน่อย”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็หันกลับมาและชี้ไปยังสิ่งของในโกดังที่อยู่ด้านหลัง พลางพูดว่า “เจ้าไม่ต้องการของอย่างอื่นที่นี่หรือ?”
“ไม่” หลี่เยว่หานเพิ่งกวาดตามองอย่างคร่าว ๆ ซึ่งนอกเหนือจากแอปเปิลหลายโหลหรือมากกว่านั้นที่เธอสามารถใช้ได้ สิ่งอื่น ๆ ในโกดังทั้งหมดต่างมีความสำคัญเพียงเล็กน้อย
เงิน ทองและเครื่องประดับนั้นเธอไม่ต้องการ เนื่องจากหลี่เยว่หานไม่ต้องการความมั่งคั่งในทันที สิ่งที่หญิงสาวต้องการนั้นคือความมั่งคั่งระยะยาว เหตุผลที่ต้องการเยี่ยมชมโกดังของเวินเทียนเหล่ยก็เพราะต้องการทราบว่ามีสมบัติบางอย่างที่ตนไม่เคยเห็นซ่อนอยู่ในโกดังของคนสมัยโบราณหรือไม่
แต่เมื่อเข้ามาดูแล้ว ของส่วนใหญ่มักเป็นภาพเขียนอักษรและภาพวาดโบราณ ของประดับโต๊ะและเก้าอี้ ทองคำ เงิน และเครื่องประดับ หลี่เยว่หานจึงหมดความสนใจ
“ไปกันเถอะ เวินเทียนเหล่ยปลูกผลไม้รสเปรี้ยวไว้ในสวนของเขาเอง” เมิ่งฉีฮ่วนพูดพร้อมกับถือถุงแอปเปิลในมือข้างหนึ่ง จับมือหลี่เยว่หานด้วยมืออีกข้าง แล้วเดินออกจากโกดัง
“หว่านหรงชอบผลไม้รสเปรี้ยวมากที่สุด ดังนั้นเวินเทียนเหล่ยจึงปลูกผลไม้รสเปรี้ยวในสวนไว้ให้นาง” ขณะที่เดิน เมิ่งฉีฮ่วนก็เล่าเรื่องราวของเวินเทียนเหล่ยให้หลี่เยว่หานฟัง “เมื่อพูดถึงหว่านหรง นางเป็นผู้หญิงแปลกที่เติบโตในหอโคมแดง ในวันที่นางขึ้นแสดงบนเวที คนทั้งเมืองหลวงต่างต้องตะลึง และหลายคนยอมจ่ายเงินจำนวนมาก
