้คนไปแจ้งว่าจะกลับแล้ว เธอก็ติดตามเมิ่งฉีฮ่วนออกจากจวนตระกูลเวิน ขึ้นรถม้ากลับไปที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋น
เวินเทียนเหล่ยไม่ได้มาส่ง เขาอาจจะยังเจ็บปวดอยู่ แต่หลี่เยว่หานก็สามารถเข้าใจได้เช่นกัน
หลังจากประสบกับความรักเช่นนั้น มันก็ยากพออยู่แล้วที่เขาจะรักคนอื่นอีกครั้งและมีชีวิตที่ดีขึ้น แต่วันนี้ ความสงบทั้งหมดที่เขาเพียรรักษาไว้ได้ถูกทำลายโดยหลันเอ๋อร์ เวินเทียนเหล่ยจึงต้องหมกมุ่นอยู่กับตัวเองเป็นเวลานานแน่
รถม้าแล่นต่อไปโดยไม่หยุด เมื่อมาถึงอำเภอหย่งหนิงก็เป็นเวลาเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว
ที่อำเภอหย่งหนิง หลี่เยว่หานทำการซื้อเกลือหยาบยี่สิบชั่ง และสั่งข้าวฟ่างหนึ่งร้อยชั่งส่งไปยังหมู่บ้านไป๋อวิ๋น จากนั้นเดินทางต่อไปยังหมู่บ้านไป๋อวิ๋น
สำหรับครั้งนี้ หญิงสาวได้รับของมามากมายและความสัมพันธ์ของเธอกับเมิ่งฉีฮ่วนก็ดีขึ้นเช่นกัน ไม่รู้ว่าทำไม แต่เมื่อถูกขังอยู่ในห้องโลงศพของจวนตระกูลเวิน ตราบใดที่คิดว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะไม่ทิ้งตนไว้คนเดียว ก็รู้สึกสบายใจยิ่ง
ทันทีที่รถม้าเข้าสู่หมู่บ้านไป๋อวิ๋น ก่อนที่หลี่เยว่หานจะมีเวลาสูดอากาศบริสุทธิ์ รถม้าก็ถูกบังคับให้หยุด
“โอ้สวรรค์ บุตรสาวของข้าร่ำรวยขึ้นมาแล้ว แม้นางจะไม่สนใจข้าที่เป็นหญิงชราก็ไม่ใช่สำคัญ แต่นี่นางไม่สนใจแม้กระทั่งพ่อของนางเอง!” เสียงร้องที่คุ้นเคยของหวังเฟิ่งดังขึ้นอีกครั้ง
หลี่เยว่หานขมวดคิ้วทันที
เมื่อเห็นสิ่งนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็กำลังจะลงจากรถม
