บทที่ 107 ห้องโลงศพของจวนตระกูลเวิน
หลี่เยว่หานไม่ได้ติดใจ และติดตามอีกฝ่ายออกไป จากนั้นหญิงสาวก็ตระหนักว่าจวนตระกูลเวินที่คล้ายไม่ใหญ่โตนี้ มีสวรรค์อยู่ข้างในจริง ๆ หลังจากเดินมาได้เกือบสิบนาที เธอและหว่านหรงก็มายืนอยู่หน้าประตูที่ถูกล็อกไว้และเต็มไปด้วยฝุ่น
“นี่คือโกดังของจวนตระกูลเวินเรา เนื่องจากเปิดเพียงเดือนละครั้งเท่านั้น จึงดูเก่าและไร้ระเบียบเช่นนี้ เมิ่งฟูเหรินโปรดอย่าถือสาเลยนะเจ้าคะ”
“ไม่หรอก”
ใช้ประโยชน์จากช่วงที่หว่านหรงปลดล็อก หลี่เยว่หานก็แอบพินิจประตูอย่างระมัดระวัง
ประตูหนามาก ดูแล้วเหมือนประตูของจวนตระกูลเวินทุกประการ ทั้งยังมีแม่กุญแจลวดลายซับซ้อนขนาดเท่าหัวมนุษย์ห้อยอยู่ โกดังไม่มีหน้าต่าง น่าจะป้องกันขโมยได้ แม้แต่หลังคาก็ไม่มีหน้าต่าง รอบ ๆ เองก็ปิดมิดชิด เพียงแต่ไม่รู้ว่าข้างในจะใหญ่โตขนาดไหน
หว่านหรงใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นตัวล็อกที่มีขนาดใหญ่ก็เปิดออก เมื่อผลักประตู ขี้เถ้าทั้งหลายก็ร่วงหล่นลงมา
หลี่เยว่หานดึงหว่านหรงออกมาอย่างรวดเร็ว ทำให้สามารถช่วยหญิงสาวจากการถูกฝุ่นตลบใส่จนอับอายได้
“โกดังในบ้านของเจ้าเต็มไปด้วยฝุ่นจริง ๆ เช่นนี้ของในนั้นยังสามารถเก็บรักษาเอาไว้ได้อีกหรือ?” หลี่เยว่หานสวมผ้าคลุมหน้าไว้จึงไม่สำลักฝุ่น แต่หว่านหรงยังคงไอและไม่สามารถตอบคำถามของเธอได้ เพียงทำท่าทางผายมือ ‘เชิญ’ ต่อไป
ประตูหนักอย่างยิ่ง สตรีร่างเล็กบอบบางเช่นหว่านหรงจึง
