่ง่ายดายเช่นการขอบคุณ” เมิ่งฉีฮ่วนปิดกล่องลงแล้วส่งกล่องคืนให้กับคนรับใช้ของท่านเยวเค่อ
หลังจากได้ยินเช่นนี้ ท่านเยวเค่อก็ดูเขินอายและทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากเวินเทียนเหล่ย
เมื่อเห็นสิ่งนี้ เวินเทียนเหล่ยก็อธิบายอย่างรวดเร็ว “ท่านเยวเค่อกำลังจะออกจากเมืองหลิวชิงในเร็ว ๆ นี้ เขาต้องการถามเมิ่งฟูเหรินว่านางสนใจที่จะไปทะเลกับเขาในฐานะตัวแทนของตระกูลเวิน ทำกิจการกับเขาในอาณาจักรของเขาต่อไปหรือไม่”
“ภรรยาของข้าอ่อนแอและไม่สามารถออกทะเลได้ ข้าเกรงว่าท่านเยวเค่อจะต้องผิดหวังแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนก้าวนิ่ง ๆ ดันหลี่เยว่หานไว้ข้างหลังเขาอย่างแข็งขัน
“นี่ ถ้าไม่ไปก็อย่าไป เหตุใดเจ้าถึงดุร้ายนัก!” เวินเทียนเหล่ยพูดเรียกอนุของเขาให้เข้ามาพาหลี่เยว่หานออกไปก่อน
หลี่เยว่หานติดตามอนุคนงามของเวินเทียนเหล่ยออกจากห้องรับแขกไปด้วยความงุนงง จากนั้นเธอก็ตระหนักว่าในวันนี้ตนมาที่คลังของเวินเทียนเหล่ยเพื่อซื้อสมบัติ!
“ทำเมิ่งฟูเหรินหัวเราะแล้ว” อนุของเวินเทียนเหล่ยดูอ่อนแอแต่ก็นุ่มนวล นางเรียบร้อยและใจดีมาก ไร้ความอิจฉาอย่างอนุทั่ว ๆ ไป “เทียนเหล่ยตรงเกินไป ข้าเองก็เกลี้ยกล่อมให้เขาปฏิเสธท่านเยวเค่อไปเลย แต่เขายืนกรานที่จะให้ท่านพบ จนทำให้ท่านเดือดร้อนแล้ว”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็โบกมืออย่างเฉยเมย “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร นายน้อยเวินต้องมีความคิดของเขาเองในการทำเช่นนี้ ข้าไม่โทษเขา”
“ดียิ่ง” อนุคนงา
