บทที่ 105 บังเอิญค้นพบอีกด้านหนึ่งของเมิ่งฉีฮ่วน
หลังจากนั้นราวครึ่งชั่วยาม เมิ่งฉีฮ่วนก็กลับมาด้วยใบหน้ามีความสุข
ในเวลานี้ หลี่เยว่หานซักผ้าเสร็จแล้ว เธอเปลี่ยนเป็นชุดนอน กำลังนั่งรอเขาอยู่ในห้อง
เมื่อเห็นเขาเข้าประตูมา หลี่เยว่หานก็อาศัยแสงสว่างสังเกตเขาก่อน หลังจากพบว่าเมิ่งฉีฮ่วนไม่บาดเจ็บ เธอก็พูดด้วยใบหน้าทะมึน “ครั้งต่อไปท่านช่วยรอให้ใครสักคนพูดจบก่อนที่จะออกไปได้ไหม?”
“อ๋า?” เมิ่งฉีฮ่วนยังคงดื่มด่ำกับความสุขที่ได้ให้บทเรียนที่ดีแก่หม่าเอ้อร์ซือ เมื่อจู่ ๆ ได้ยินหลี่เยว่หานพูดเช่นนี้ เขาก็มึนงง “เมื่อกี้เจ้ายังพูดไม่จบอีกหรือ?”
“ใช่” หลี่เยว่หานมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วนอย่างมั่นใจ “ข้าอยากจะบอกท่านว่า ถ้าท่านคิดจะทุบตีเขา อย่าลืมตบหน้าเขาเยอะ ๆ หน่อย ถึงจะเจ็บน้อยแต่ก็ได้แผลหนัก แค่นี้ก็สร้างความอับอายให้เขาแล้ว… ท่านไม่ฟังข้าพูดให้จบ ออกไปก่อนซะอย่างนั้น!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็รู้สึกโล่งใจ
เขาคิดว่าหลี่เยว่หานจะตำหนิที่เขาทุบตีหม่าเอ้อร์ซือ…
“อย่ากังวล เรามีความคิดตรงกัน ข้าเพิ่งทำในสิ่งที่เจ้าเพิ่งบอกไป” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ย หรี่ตาแล้วเข้าไปสัมผัสใบหน้าของหลี่เยว่หาน “และข้ารับประกันได้ เขาจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ ข้าถามเวินเทียนเหล่ยเรื่องนี้แล้ว เจ้าหม่าเอ้อร์ซือคนนี้อยู่ในเมืองหลิวชิงมานาน ไม่ได้มีผู้หญิงหนึ่งหรือสองคนที่ถูกเขาลวนลาม เขาได้ทำให้ใครหลายคนขุ่นเคือง เขาคงไม
