่รู้ด้วยซ้ำว่าใครลงมือ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็กลอกตา ปัดมืออีกฝ่ายออก เอ่ยเสียงเย็นว่า “ข้าไม่ชอบใช้ความรุนแรงในการแก้ปัญหา ใช้กำลังทำให้ข้ารู้สึกไม่ดี”
หลังจากพูดจบ หลี่เยว่หานก็หมุนตัวหันกลับไปที่เตียง
เมิ่งฉีฮ่วนมองตามไป ก่อนเห็นว่ามีผ้าห่มหนาหลายชั้นอยู่บนพื้น ดังนั้นเขาจะไม่มีทางเป็นหวัดอีกต่อไป
ตอนนั้นเองที่เขาตระหนักว่าหลี่เยว่หานโกรธมากจริง ๆ
“เยว่หาน” เมิ่งฉีฮ่วนอาบน้ำเสร็จก็ดับไฟลงอย่างเชื่อฟัง เขาลงไปนอนที่พื้น ก่อนเรียกหลี่เยว่หานด้วยน้ำเสียงต่ำในความมืด “ข้ารู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นเพราะข้าหุนหันพลันแล่น อย่าโกรธไปเลย ข้าสัญญาว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้าย”
หลี่เยว่หานไม่พูด เมิ่งฉีฮ่วนยิ่งปวดใจ พูดต่อว่า “ถ้ามีอีกครั้ง ข้าจะปล่อยให้เจ้าจัดการตามใจเลย แม้ว่าเจ้าจะบอกว่าต้องการไปจากข้าก็ตาม!”
หลังจากพูดถึงส่วนนี้แล้ว หลี่เยว่หานก็ยังคงไม่พูดอะไร
เมิ่งฉีฮ่วนลุกขึ้นอย่างสงสัย เขาจุดตะเกียงน้ำมันแล้วมองดูบนเตียง ทว่าหลี่เยว่หานได้หลับสนิทไปแล้ว
เมื่อเห็นใบหน้าที่หลับใหลอย่างสบายใจของนาง เมิ่งฉีฮ่วนก็ถอนหายใจ ปิดไฟและกลับไปนอนบนพื้น
เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่เยว่หานลืมตาขึ้น เห็นเมิ่งฉีฮ่วนนอนอยู่บนพื้นอย่างเชื่อฟังก็โล่งใจ หลังจากวุ่นกับเขามาทั้งคืน
เธอเชื่อว่าเมิ่งฉีฮ่วนหลุดคาแรคเตอร์กลายเป็นเด็กเพราะป่วย แทนที่จะสรุปว่า เมิ่งฉีฮ่วนเป็นคนใช้ความรุนแรง
ในชีวิตที่แล้ว
