… ความทรงจำในวัยเด็กของเธอล้วนเป็นภาพของบิดาทุบตีมารดาที่ไร้ทางสู้แต่เพียงฝ่ายเดียว
หากเมิ่งฉีฮ่วนเป็นคนเช่นนี้ หลี่เยว่หานจะพยายามไปจากเขาสุดชีวิต
ดังนั้น หลังจากที่เมิ่งฉีฮ่วนทำสัญญาดังกล่าว หลี่เยว่หานก็ไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันอย่างไร เธอจึงแสร้งทำเป็นหลับเพื่อหนี
โชคดีที่เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้สังเกตเห็น
เมื่อมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วนซึ่งหลับลึกอยู่บนพื้น หลี่เยว่หานก็ถอนหายใจอย่างไร้เสียง
แต่ก่อนที่เธอจะพลิกตัว เมิ่งฉีฮ่วนดูคล้ายจะได้ยินเสียงถอนหายใจ เขาลืมตาขึ้นทันทีอย่างพร้อมสู้
“เกิดอะไรขึ้น? เจ้าฝันร้ายหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนมองไปที่หลี่เยว่หานอย่างสงบ แต่น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
หลี่เยว่หานผงะ เมื่อตระหนักว่าเมิ่งฉีฮ่วนกลับมามีท่าทีตามปกติแล้วก็ส่ายหัวทันที “ข้าแค่ถอนหายใจดังไปเท่านั้น”
หลังจากได้ยินคำพูดของเธอ เมิ่งฉีฮ่วนก็ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย เขามองไปที่หลี่เยว่หานอย่างใจเย็นแล้วพูดว่า “ยังเช้าอยู่ ข้าจะไปที่ครัวเพื่อหาอะไรให้เจ้ากิน หลังกินเสร็จก็น่าจะถึงเวลาไปพอดี”
“ไปไหนรึ?” หลี่เยว่หานถามอย่างงงงวย
“เมื่อวานนี้ไม่ใช่ว่าเจ้าสนใจผลไม้รสเปรี้ยวของเวินเทียนเหล่ยมากหรือ? ข้าทำข้อตกลงกับเวินเทียนเหล่ยเมื่อวานนี้ วันนี้จะพาเจ้าไปที่สวนของเขา หากเจ้าคิดว่าสามารถปลูกมันรอด เราจะนำบางส่วนกลับไปปลูก ยังมีของดีอีกมากมายในโกดังของเวินเทียนเหล่ย ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้สัญญาว่าจะให้ของบางอย่า
