บทที่ 104 ไม่ต้องกังวล ข้าต่อสู้เก่งมาก
เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็อดที่จะหยอกล้อไม่ได้ หญิงสาวหันศีรษะของเขาให้มองมาที่ตน แล้วพูดว่า “ข้าควรจะพูดว่าท่านแมนดีหรือว่าท่านใจแคบดี?”
“แมนอะไร?” คำประหลาดนั้นหมายความว่าอะไร? เมิ่งฉีฮ่วนไม่เข้าใจ!
“ได้ ๆ ข้ารู้ว่าท่านโกรธที่หม่าเอ้อร์ซือใช้สายตาลวนลามข้า แต่การเสียคู่ค้าใหญ่ไปเช่นนี้ มันดูจะสิ้นเปลืองไปหน่อยนะ” หลี่เยว่หานซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามเมิ่งฉีฮ่วนกล่าวอย่างจริงจัง “ในอนาคตอย่าได้ทำอย่างนี้อีก”
“ไม่” เมิ่งฉีฮ่วนปฏิเสธโดยไม่คิด “โลกนี้ไม่ใช่ของพ่อค้าต่างชาติอย่างหม่าเอ้อร์ซือนั่น และข้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการขายเครื่องหนังเลยสักนิด ถ้าเวินเทียนเหล่ยไม่ได้บอกว่าหม่าเอ้อร์ซือมาแคว้นตงฮั่นในครั้งนี้เพื่อมิให้ผู้คนจำนวนมากในดินแดนของเขาถูกแช่แข็งจนตายในฤดูหนาว ข้าจะไม่เห็นด้วยกับการที่เวินเทียนเหล่ยจะแลกหนังของข้ากับคนที่ไม่เคยทำงานด้วยกันมาก่อน”
“แต่ธุรกิจทั้งหมดเริ่มต้นจากศูนย์” หลี่เยว่หานเกลี้ยกล่อมอย่างอดทน “วันนี้เสียหม่าเอ้อร์ซือไป พรุ่งนี้ไม่เสียหลี่เอ้อร์ซือ หรือจางเอ้อร์ซือไปด้วยรึ? ท่านไม่อยากทำธุรกิจแล้วหรืออย่างไร?”
เมื่อได้ยินคำพูดของนาง เมิ่งฉีฮ่วนก็บีบคางของหลี่เยว่หานทันที “เจ้าเป็นสตรีของข้า ตราบใดที่พวกเขารู้วิธีเคารพคู่ค้า พวกเขาย่อมสามารถซื้อหนังดี ๆ กลับไปปกป้องคนที่บ้านของตนจากความหนาวเย็นได้ พวกเราทำธุรกิ
