จ แต่เราไม่สามารถไปเลียเท้าเหม็น ๆ ของอีกฝ่ายได้ นี่คือหลักการ”
ไม่คาดว่าจู่ ๆ เมิ่งฉีฮ่วนจะจริงจังมากถึงเพียงนี้ หลี่เยว่หานรู้สึกประหลาดใจไปพักหนึ่ง
แต่หลังจากฟังคำพูดของเขา หลี่เยว่หานก็รู้สึกอบอุ่นในใจ ความรู้สึกนี้… มันรู้สึกสบายใจอย่างยากจะอธิบาย
“เอาล่ะ ข้าเข้าใจความตั้งใจของท่านแล้ว ฉะนั้นปล่อยข้าเร็ว ข้าจะไปล้างหน้า” หลี่เยว่หานมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วนอย่างเชื่อฟัง คางของเธอยังคงถูกเมิ่งฉีฮ่วนบีบไว้ หญิงสาวไม่ดิ้นรนหนี เพียงรอให้เมิ่งฉีฮ่วนปล่อยมือ
ทว่าเมิ่งฉีฮ่วนจ้องมองมาที่หลี่เยว่หานโดยไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน จากนั้นก็จูบริมฝีปากสีแดงสดและกอดนางไว้ในอ้อมแขนของเขา ก่อนใช้มือใหญ่กดหลังศีรษะไว้เพื่อจูบให้ลึกซึ้งมากขึ้น จูบลึกซึ้งและเอาจริงเอาจังนี้ทำให้หลี่เยว่หานต้องใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะคืนสติ
หลังจากผลักเมิ่งฉีฮ่วนออกไปได้ หลี่เยว่หานรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย “ท่านกำลังทำอะไร? คนอื่นลวนลามข้าทางสายตาเป็นความผิดข้ารึ!”
“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น” เมิ่งฉีฮ่วนก็รู้ว่าเมื่อครู่นี้เขาหุนหันไปจึงก้มหัวลงและยอมรับความผิดพลาดอย่างเชื่อฟัง “แค่พอข้าคิดว่าหม่าเอ้อร์ซือมองเจ้าแบบนั้น ข้าก็ทนไม่ได้ ทนไม่ได้แม้แต่น้อย รู้สึกเสียใจยิ่ง!”
หลังจากได้ยินคำพูดของเขา หลี่เยว่หานก็นึกโกรธปนตลก
เมิ่งฉีฮ่วนเอ๋ย ทำไมท่านไม่ลองดูรูปลักษณ์ปัจจุบันของตนเอง มันไม่ได้ดูเสียใจเลยสักนิด! เห็นได้ชัดว่ามันดูเหมื
