อนลูกหมาป่าที่คอยปกป้องอาหาร!
“ลองคิดดูในอีกมุมหนึ่ง” เป็นเรื่องธรรมดาที่หลี่เยว่หานจะไม่แสดงความคิดในใจออกไป ดังนั้น เธอจึงทำได้เพียงเกลี้ยกล่อมอย่างอดทนให้เมิ่งฉีฮ่วนเข้าใจ “ผู้คนเอาแต่จ้องมาที่ข้าอย่างหื่นกระหาย เพราะพวกเขาเห็นว่าข้าดูดีถูกหรือไม่?”
“ไม่จำเป็นต้องพูดแล้ว! เป็นเรื่องดีที่เจ้าสวมผ้าคลุมหน้าไว้ มิฉะนั้นพวกเขาจะต้องสูญเสียวิญญาณไปอย่างแน่นอน!” ในเวลานี้เมิ่งฉีฮ่วนเหมือนเด็กไม่มีเหตุผลยิ่ง
ในช่วงสองสามเดือนของการใช้ชีวิตที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋น หลี่เยว่หานรู้สึกอยู่เสมอว่าเมิ่งฉีฮ่วนเป็นคนที่เป็นผู้ใหญ่และมั่นคง รวมถึงการเจรจากับท่านเยวเค่อก่อนหน้านี้ ชายหนุ่มก็ไม่ได้ทำลายความประทับใจของเธอ
แต่วันนี้ หลี่เยว่หานได้เห็นด้วยตาของเธอเองถึงสิ่งที่เรียกว่าหลุดคาแรคเตอร์
เดิมเมิ่งฉีฮ่วนเป็นผู้ใหญ่และมีความมั่นคงมาก แต่เขากลับดูเหมือนเด็กโดยไม่มีเหตุผล อาจเป็นเพราะอาการป่วยของเขาในวันนี้ แม้แต่วิธีที่เขาแสดงท่าทางออดอ้อนในระหว่างวันก็…
“มันไม่ใช่เรื่องน่ายินดีหรอกหรือที่ท่านมีภรรยาที่งดงามถึงเพียงนี้” หลี่เยว่หานถามกลับ “เป็นไปได้ไหมที่คนอื่นชื่นชมความงามภรรยาของท่าน แล้วท่านจะไปควักลูกตาพวกเขา?”
เมื่อหลี่เยว่หานถาม เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกมึนงงเล็กน้อย
ถูกต้อง เขาจะไปควักลูกตาคนอื่น เมื่ออีกฝ่ายชื่นชมความงามของภรรยาเขางั้นหรือ?
ทั้งที่ไม่รู้ว่าควร แต่…ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิด…
เมื่อคิ
