บทที่ 103 การสำนึกผิดไม่ใช่สิ่งแรกที่คนเราจะรู้สึก
หลังจากได้ยินการแปลของหลี่เยว่หาน หม่าเอ้อร์ซือก็เริ่มตระหนักได้ถึงบางสิ่ง เขาพลันเบิกตากว้าง ก่อนจ้องไปที่หญิงสาวเขม็งและพูดว่า “เจ้ากำลังเล่นเล่ห์!”
“ข้าไม่เข้าใจที่ท่านหม่าเอ้อร์ซือพูด” หลี่เยว่หานพยายามแสร้งโง่อย่างเต็มที่ “ท่านเองก็พูดภาษาจีนได้ เรื่องที่ว่าการแปลของข้าจะมีปัญหาใด ๆ หรือไม่ ท่านและคนรอบตัวควรจะใช้วิจารณญาณของตัวเอง”
“เราจะไม่ทำธุรกิจนี้!” หม่าเอ้อร์ซือผุดลุกขึ้นยืน “ฮึ่ม ข้าไม่อนุญาตให้สตรีเข้าร่วมการทำธุรกิจของข้า!”
“ท่านหม่าเอ้อร์ซือเพิ่งบอกไปว่า ท่านมีความสุขมากที่มีข้ามาที่นี่เพื่อสร้างความสำราญ ไยมากลับคำ แล้วลืมสิ่งที่พูดไปเสียเล่า?” หลี่เยว่หานยังคงยิ้มและพูดต่อว่า “ท่านหม่าเอ้อร์ซือคิดว่าหากข้าอยู่ที่นี่แล้ว ท่านจะพูดคุยอะไรส่วนตัวไม่สะดวกหรือ?”
หลังจากฟังคำพูดของหลี่เยว่หานแล้ว หม่าเอ้อร์ซือซึ่งเสียการควบคุมไปก็รู้สึกงงงันเล็กน้อย เขามองไปที่เวินเทียนเหล่ย ท่าทางแทบจะอ้อนวอน พลางพูดว่า “นายน้อยเวิน ทางเราใช้เวลากว่าครึ่งปีในการผลิตเกลือชุดนี้ หากเราตกลงตามราคาของท่าน เราแทบจะไม่ได้เงินเลยด้วยซ้ำ!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เวินเทียนเหล่ยก็พยักหน้า “ไม่ต้องกังวลไป ท่านหม่าเอ้อร์ซือ ในการร่วมมือครั้งแรกเราจะระมัดระวังให้มากหน่อย ตราบใดที่เกลือของท่านในครั้งนี้ไม่มีปัญหา ในอนาคตพวกเราจะมีโอกาสร่วมมือกันอีกมากมา
