ย” เวินเทียนเหล่ยชี้ไปที่ผู้คนรอบตัวเขา พลันมีคนไปรินสุราให้หม่าเอ้อร์ซือ
หลังจากที่หลี่เยว่หานแปลคำพูดของเวินเทียนเหล่ยให้หม่าเอ้อร์ซือฟัง หม่าเอ้อร์ซือก็ยกมือขึ้นเพื่อหยุดนาง “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าไม่ต้องการให้เจ้าส่งต่อความหมาย!”
ครั้นพูดจบ ก็ราวกับว่าเขาตัดสินใจได้แล้ว จึงยกสุราที่เวินเทียนเหล่ยเพิ่งให้คนรินขึ้นดื่มจนหมดในรวดเดียว จากนั้นก็พูดว่า “ถ้าอย่างนั้นราคาเกลือก็เท่านี้! ข้าหวังว่าในอนาคตจะได้ร่วมมือกับท่านเวินกันไปยาว ๆ!”
“ท่านหม่าเอ้อร์ซือเป็นคนเด็ดขาดจริง ๆ!” เวินเทียนเหล่ยยิ้มนัยน์ตาดูเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยกจอกขึ้นทันที “ข้าแซ่เวินผู้นี้ชื่นชมนัก!”
หลังจากสูญเสียเกลือ หม่าเอ้อร์ซือก็วางแผนที่จะซื้อขนสัตว์จากเวินเทียนเหล่ยในราคาต่ำ
เดิมทีเวินเทียนเหล่ยวางแผนที่จะขายขนสัตว์ที่ซื้อจากเมิ่งฉีฮ่วนให้กับหม่าเอ้อร์ซือในราคาสูง แต่หลังจากที่หม่าเอ้อร์ซือเสนอราคา เวินเทียนเหล่ยก็ล้มเลิกความคิดนี้
ตามราคาของหม่าเอ้อร์ซือ เขาเอาตัวอย่างขนสัตว์ธรรมดาออกมาและแสดงให้หม่าเอ้อร์ซือดู
หม่าเอ้อร์ซือเคยเห็นขนสัตว์คุณภาพสูงที่สหายร่วมงานของเขาได้รับจากเวินเทียนเหล่ยมาก่อน วันนี้ก็มาเพื่อซื้อขนสัตว์คุณภาพสูง แต่ตัวอย่างที่อีกฝ่ายหยิบออกมานั้นเป็นขนสัตว์ธรรมดา ทำให้เขาไม่มีความสุขขึ้นมาในทันที
“นายน้อยเวิน ท่านคิดว่าข้า หม่าเอ้อร์ซือ ไม่มีเงินรึ!” หม่าเอ้อร์ซือเป็นคนอารมณ์ร้อน เขาจะพูดในสิ่งที่ตั
