เราจึงอิงตามราคาปีที่แล้ว”
หลังจากที่หลี่เยว่หานพูดคำเหล่านี้เป็นภาษาสันสกฤต เธอก็พูดคำเหล่านั้นเป็นภาษาจีนอีกครั้งสำหรับเวินเทียนเหล่ย
ทันทีที่ได้ยิน เวินเทียนเหล่ยก็รู้ว่าหลี่เยว่หานมีเจตนาใด
เมื่อครู่นี้เขายังคงคิดอยู่ว่าหลี่เยว่หานและเมิ่งฉีฮ่วนที่เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นจะยอมปล่อยการล้อเล่นของหม่าเอ้อร์ซือไปง่าย ๆ ได้รึ
แต่เขาไม่คาดคิดว่าหลี่เยว่หานกำลังรอโกงหม่าเอ้อร์ซืออยู่ตรงนี้ ซึ่งเขาก็เข้าใจทันที จึงพูดกับหม่าเอ้อร์ซือว่า “ใช่แล้ว ท่านหม่าเอ้อร์ซือ ราคาธัญพืชปีนี้ต่ำกว่าปีที่แล้วมาก เพราะการเก็บเกี่ยวมาชนกัน ดังนั้น ราคาข้าวจึงไม่สูงนัก ยังมีเกลืออีก ท่านก็รู้ว่าราคาเกลือถูกควบคุมโดยทางการมาโดยตลอด และราคาต้องถูกกำหนดโดยพวกเขาเท่านั้น”
หม่าเอ้อร์ซือก็ตกตะลึงเช่นกัน “แต่ท่านไม่ได้เคยบอกมาก่อนหรือว่ามีที่ว่างสำหรับการต่อรองราคาเกลือ?”
“ท่านหม่าเอ้อร์ซือ สิ่งที่ข้าพูดคือมีที่ว่างสำหรับการเจรจา ดังนั้นข้าจึงช่วยท่านเจรจา ไม่ต้องพูดถึงว่าราคาที่ท่านขอนั้นสูงกว่าราคาตลาด และคุณภาพไม่ได้ยอดเยี่ยม ดังนั้นราคาจึงถูกทางการกดลง”
เมื่อได้ยินดังนั้น หม่าเอ้อร์ซือจึงรีบหารือกับคนรอบข้าง
หลี่เยว่หานนั่งถัดจากเมิ่งฉีฮ่วน แต่หูของเธอถูกกางออกเพื่อฟังการเคลื่อนไหวของหม่าเอ้อร์ซือ เมื่อหญิงสาวได้ยินว่าเขากำลังจะเติมทรายลงในเกลือเพื่อเพิ่มน้ำหนัก จึงได้รีบบอกชายหนุ่มด้วยเสียงต่ำทันที เขาพยักหน
