้าอย่างเข้าใจ จากนั้นทำท่าทางให้เวินเทียนเหล่ยดูอย่างใจเย็น
หลี่เยว่หานไม่เข้าใจความหมายของท่าทางนั้น แต่การแสดงออกของเวินเทียนเหล่ยเปลี่ยนไปทันทีหลังจากเห็นท่าทางของเมิ่งฉีฮ่วน เธอจึงรู้สึกโล่งใจ สันนิษฐานว่านี่น่าจะเป็นวิธีสื่อสารพิเศษระหว่างพวกเขา ดังนั้นเธอจึงเริ่มถ่ายทอดข่าวไปให้เวินเทียนเหล่ยต่อ
ก่อนจะถ่ายทอดคำพูดต่อรองของเวินเทียนเหล่ยไปยังหม่าเอ้อร์ซือเป็นภาษาสันสกฤต
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หลี่เยว่หานก็แปลกใจเช่นกัน แม้ว่าธุรกิจของหม่าเอ้อร์ซือกับเวินเทียนเหล่ยจะไม่ใหญ่เท่ากับท่านเยวเค่อคนเมื่อวานนี้ แต่ภาษาจีนของเขาดีกว่าท่านเยวเค่อมาก ทั้งหม่าเอ้อร์ซือก็แปลกเล็กน้อย ทั้งที่รู้ว่าเธอคุ้นเคยกับภาษาสันสกฤต แต่ก็ยังพูดสิ่งนี้ต่อหน้า
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหัวใจของเขาใหญ่เกินไป หรือคิดว่าเธอไม่ได้ยิน
“ท่านเวิน เราคุยกันแล้ว ถ้าราคาเกลือที่ท่านให้คือเท่านี้ ท่านต้องซื้อทั้งหมด มิฉะนั้นธุรกิจของเราจะเจรจากันไม่ได้” หลี่เยว่หาน พยายามอย่างเต็มที่ที่จะแปลเพื่อสื่อความหมายทั้งหมดจากคำพูดของเขา
“นั่นย่อมไม่ใช่ปัญหา แต่ท้ายที่สุด เกลือที่ข้าซื้อจากพ่อค้าต่างแคว้นของท่านต้องถูกส่งมอบให้กับคลังหลวง ดังนั้นข้าจะตรวจสอบคุณภาพด้วยตัวเอง ข้าไม่รู้ว่าท่านหม่าเอ้อร์ซือคิดเห็นอย่างไร?” เวินเทียนเหล่ยกล่าวสบาย ๆ
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หม่าเอ้อร์ซือก็ตะลึงไปอีกครั้ง “ข้าได้ยินมาก่อนว่าท่านไม่เคยตรวจสอบส
