บทที่ 100 ลูกเกด?
หลี่เยว่หานเห็นว่าบรรยากาศออกจะแปลก ๆ เล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงเอ่ยทักทาย “นายน้อยเวิน ท่านกินข้าวหรือยัง? เสี่ยวเอ้อร์ เพิ่งนำอาหารมา ท่านอยากกินด้วยกันไหม?”
“ข้า…” เวินเทียนเหล่ยมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วน ราวกับกำลังขอความเห็นชอบจากเมิ่งฉีฮ่วน
แต่เมิ่งฉีฮ่วนกินโจ๊กด้วยตัวเองโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองเวินเทียนเหล่ย
เวินเทียนเหล่ยไม่มีทางเลือกนอกจากเอ่ยเสียงคล้ายร้องไห้ว่า “ข้าลงไปกินข้าวข้างล่างดีกว่า ที่นี่ปล่อยให้พวกเจ้าสามีภรรยาอยู่กันไป ข้าจะไม่รบกวนแล้ว”
เมื่อพูดเช่นนั้น เวินเทียนเหล่ยก็ยืนขึ้น ก่อนส่งข้อมูลไปให้หลี่เยว่หาน พลางพูดว่า “นี่คือข้อมูลสำหรับการประชุมตอนบ่าย เมิ่งฮูหยินโปรดดูก่อน แล้วข้าจะกลับมาในสองเค่อ หากมีอะไรที่เจ้าไม่เข้าใจไว้ถามข้า”
หลังจากพูดจบ เวินเทียนเหล่ยก็จากไป และปิดประตูตามหลังอย่างเบามือ
หลี่เยว่หานมองไปที่ข้อมูลในมือของตนโดยไม่พูดอะไร จากนั้นมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วน ซึ่งกำลังนั่งกินโจ๊กอยู่บนเตียง ก่อนเอ่ยถาม “ความสัมพันธ์ของท่านกับเวินเทียนเหล่ยคืออะไร? ทำไมข้าถึงคิดว่าเขากังวลเกี่ยวกับท่านมาก ทั้งยัง…กลัวท่านนิดหน่อย?”
“ข้าเคยทุบตีเขา” เมิ่งฉีฮ่วนกินโจ๊กจนหมดในอึกเดียว หลี่เยว่หานรีบลุกขึ้นไปเช็ดปากของเขา
“ท่านทุบตีเขาด้วยหรือ?” หลี่เยว่หานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“ในอดีตเด็กคนนี้วัน ๆ ไม่ทำอะไรเลย ข้าจึงทุบตีเขาหลายครั้ง ต่อมาเมื่อข้ามาถึงเมืองห
