พื่อนกับข้าไหม?”
“ข้าต้องไปตามหมอให้ท่าน ดังนั้นข้าจึงนอนเป็นเพื่อนท่านไม่ได้” หลี่เยว่หานปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
“ถ้าอย่างนั้นข้าก็ไม่ลุก” หลังจากเมิ่งฉีฮ่วนพูดจบ เขาก็ฝังศีรษะลงในผ้าห่มอีกครั้ง
หลี่เยว่หานซึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นยอมแล้วจริง ๆ
ไม่ว่าเธอจะเคยเห็นผู้ป่วยมากี่คนในชีวิตที่แล้ว ก็ไม่มีรายใดที่เสแสร้งเท่ากับเมิ่งฉีฮ่วน เขาเองก็เป็นบุรุษแข็งแรงที่มีความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรไม่รู้สึกละอายใจที่ไปเรียนวิธีงอแงของหลิงซีตัวน้อยมาบ้างหรือ?
“ตกลง ตกลง ข้าจะช่วยพยุงท่านนอนบนเตียงก่อน จากนั้นข้าจะไปหาหมอมาให้ท่าน หลังจากที่หมอตรวจดูอาการของท่านแล้ว ข้าจะนอนกับท่านสักพัก ตกลงไหม?” หลี่เยว่หานรู้สึกว่านี่เป็นการถอยครั้งใหญ่ที่สุดที่เธอทำได้แล้ว ไม่สบายก็ต้องไปหาหมอ!
“ตกลง” เมิ่งฉีฮ่วนโผล่หัวออกมาจากผ้านวมอีกครั้ง โดยอยู่ในสภาพผ้าห่มพันตัวเหมือนดักแด้ ก่อนเขาจะพยายามลุกขึ้นนั่ง
เมื่อเห็นสภาพของเขา หลี่เยว่หานก็ถอนหายใจ
ชีวิตช่างไม่ง่ายเลย
หลังจากช่วยเมิ่งฉีฮ่วนซึ่งอ่อนเพลียจากไข้ขึ้นไปบนเตียงเสร็จในที่สุด หลี่เยว่หานก็เตรียมจะเปลี่ยนเสื้อผ้าและไปหาหมอ แต่เมิ่งฉีฮ่วนคว้ามือของเธอและดึงเธอไปที่เตียงอย่างแรง
“ไม่เอาหมอ แค่นอนกัน” ขณะที่เขาพูด ขาและแขนยาว ๆ ของเมิ่งฉีฮ่วนก็พันหลี่เยว่หานไว้อีกครั้งเหมือนปลาหมึกยักษ์
หลี่เยว่หานหมดความอดทน “ท่านปล่อยข้า!”
หลี่เยว่หานที่โ
