กรธจัดทำให้เมิ่งฉีฮ่วนพลันตกใจ เขาปล่อยมือที่กอดหลี่เยว่หานออกโดยไม่รู้ตัว ก่อนเฝ้าดูอีกฝ่ายลุกจากเตียงอย่างว่องไว หลี่เยว่หานยืนอยู่ข้างเตียงพลางชี้ใส่ “นอนลงซะ ข้าจะไปตามหมอมา!”
หลังจากพูดจบ โดยไม่ให้เมิ่งฉีฮ่วนมีเวลาตอบสนอง หลี่เยว่หานก็รีบวิ่งไปหลังม่านโดยหอบเสื้อผ้าไว้ในอ้อมแขน
เมิ่งฉีฮ่วนมองภาพเงาของหลี่เยว่หานที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าผ่านม่านกั้น ด้วยเหตุผลบางอย่าง ในใจของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ และเขาก็ไม่ได้สร้างปัญหาอีกต่อไป
อาจเพราะเป็นไข้ เมื่อหลี่เยว่หานเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา เมิ่งฉีฮ่วนก็กำลังห่อตัวเองเป็นดักแด้ขนาดใหญ่ โดยมีเพียงหัวโผล่ออกมา ซึ่งอีกฝ่ายกำลังมองมาที่เธออย่างน่าสงสาร
“ข้าจะไปตามหมอ ท่านนอนลงดี ๆ” หลี่เยว่หานล้างหน้าครู่หนึ่งและกำลังจะออกไป
“ฮูหยิน” เมิ่งฉีฮ่วนพูดขึ้นอย่างกะทันหัน “ข้าหิวน้ำ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็หันกลับมาและเทน้ำให้เขาจากข้างเตียง จากนั้นก็วัดอุณหภูมิที่หน้าผากของเขา และเกลี้ยกล่อมเขาอย่างอดทน “ข้าวางน้ำไว้ที่นี่ หากท่านหิวก็ดื่มเอง ข้าจะกลับมาเร็ว ๆ อย่างอแง!”
“เจ้าจะไปคนเดียวหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนถามพลางกะพริบตาปริบ ๆ
“ใช่ ข้าไม่รู้จักใครเลย” ขณะที่พูด หลี่เยว่หานก็กำลังจะลุกขึ้น แต่ก็ชะงักไปเมื่อได้ยินคำพูดของเมิ่งฉีฮ่วน
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ห้ามหนีไปนะ” เมิ่งฉีฮ่วนพูดพลางมองไปที่หลี่เยว่หานอย่างน่าสงสาร “ตอนนี้ข้าไม่มีพลังที่จะไป
