ตามหาเจ้า ถ้าเจ้าหนีไป ข้าก็จะหาเจ้าไม่พบ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานทั้งรำคาญและตลก “ใบรับรองประจำตัว ใบผ่านทาง และใบอนุญาตเดินทางต่าง ๆ ของข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปที่ไหนได้? ท่านคิดว่าข้าจะกลายเป็นข้าราชการได้เพราะแค่มีเงินงั้นรึ?”
“ใช่!” เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้าด้วยความมั่นใจ
“ข้ายอมรับสมองท่านเลย!” หลี่เยว่หานจ้องมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วน จากนั้นก็หันหลังกลับออกไป
เมื่อมองไปที่ประตูที่ปิดลง เมิ่งฉีฮ่วนก็หัวเราะอย่างมีความสุข
เขาตื่นขึ้นกลางดึกโดยรู้ว่าตนมีไข้เนื่องจากอากาศเย็นเข้าสู่ร่างกาย เดิมทีเขาตั้งใจจะกินยา แต่เขาต้องการดูว่าหลี่เยว่หานจะตอบสนองอย่างไรเมื่อรู้ว่าเขามีไข้ เขาจึงยืนหยัดมาจนบัดนี้
เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานห่วงใยเขาเช่นไร เมิ่งฉีฮ่วนก็รู้สึกเพียงว่าหัวใจซึ่งเย็นและแข็งกระด้างมาตลอดทั้งปีของเขาอุ่นขึ้นมาก
“ข้าต้องถูกวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิงแน่ ๆ” เมิ่งฉีฮ่วนพูดกับตัวเอง จากนั้นยื่นแขนออกไปหยิบน้ำที่หลี่เยว่หานวางไว้ข้างเตียงมา ดื่มรวดเดียว แล้วกลับไปนอนลงบนเตียง รอหลี่เยว่หานพาหมอมาหาเขา
ความสามารถด้านการปรุงยาของเมิ่งฉีฮ่วนนั้นแข็งแกร่งมาก ปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้เขาย่อมมีวิธีรักษา แต่หลังจากได้รับการดูแลจากหลี่เยว่หาน เมิ่งฉีฮ่วนก็ไม่ได้วางแผนที่จะหายเร็ว ๆ นี้
หลี่เยว่หานออกจากโรงเตี๊ยมมา หลังจากสอบถามมากมาย หญิงสาวก็พบโรงหมอ เธอจ่ายเงิน ก่อนนำทางท่านหมอกลับไปที่โรงเตี๊
