บทที่ 96 หลี่เยว่หานตื่นตระหนก
“เฮ้อ ท่านไปสำนักศึกษาและลองดูเด็ก ๆ ที่พึ่งเริ่มหัดเขียน ท่าทางการจับพู่กันของพวกเขาต้องพอ ๆ กับข้าแน่” หลี่เยว่หานกัดฟันอธิบายออกมา
เมื่อได้ยินนางพูดเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนจึงไม่ได้เค้นถามอะไรต่อ
หลังจากตั้งใจล้างหน้าให้นางแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็เริ่มหวีผมให้หลี่เยว่หานอย่างตั้งใจ
หลี่เยว่หานเอียงศีรษะไปมาอย่างรู้สึกไม่คุ้นชิน “เหตุใดวันนี้ท่านจึงดูเอาใจใส่เช่นนี้? คงจะไม่ได้คิดที่จะนอนกับข้าหรอกกระมัง?”
เมื่อได้ยินคำพูดของนาง เมิ่งฉีฮ่วนก็ยกยิ้ม ยื่นมือออกไปจับผมของนาง และค่อย ๆ หวีอย่างระมัดระวัง “ข้ารู้สึกดีแทนเจ้าที่ได้รับเงินก้อนแรก เจ้าควรได้รับการปฏิบัติเช่นนี้”
“หมายความว่า คืนนี้ท่านจะไปนอนกับคนขับรถม้าหรือ?” หลี่เยว่หานมองเมิ่งฉีฮ่วนผ่านกระจกทองสัมฤทธิ์
“ไม่ใช่เช่นนั้นแน่นอน” เมิ่งฉีฮ่วนพูดด้วยท่าทางมั่นใจ “เจ้าเป็นฮูหยินของข้า ข้าเป็นคนแต่งงานพาเจ้าเข้าบ้าน หากข้าไปนอนห้องเดียวกับคนขับรถม้า ไม่แน่ว่าหากกลับไปยังหมู่บ้านแล้วอาจจะมีข่าวลือว่าเจ้าถูกข้าทิ้งเอาได้”
“ท่าน…” หลี่เยว่หานตกใจกับความไร้ยางอายของเขา “เมิ่งฉีฮ่วน ถึงอย่างไรท่านก็ถือว่าเป็นคนมีหน้ามีตา เหตุใดจึงพูดเรื่องไร้ยางอายเช่นนี้กัน!”
“ข้าเป็นเพียงพรานล่าสัตว์หาเช้ากินค่ำในหมู่บ้านเท่านั้น มีหน้ามีตาอย่างไรกัน” เมิ่งฉีฮ่วนยังคงพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย
“…” หลี่เยว่หานรู้สึกโมโหเมิ่งฉีฮ่วนจ
