ฮ่วนก็ลืมตาขึ้นมา และคว้าข้อมือของเธอไว้ “ฮูหยินตื่นเช้าจริง”
พูดจบเขาก็หาววอดใหญ่
“ปล่อยมือ!” หลี่เยว่หานหน้าแดง
“เช้าเกินไป ข้าออกแรงมากไม่ได้ สู้ฮูหยินนอนกับข้านานกว่านี้อีกหน่อย” พูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนจึงเลิกผ้าห่มขึ้น และโอบกอดหลี่เยว่หานเข้ามา
ร่างกายใหญ่โตที่ดูแข็งแรงเป็นพิเศษของเขาโอบกอดหลี่เยว่หานไว้ หญิงสาวจึงพยายามที่จะขัดขืน แต่กลับพบว่าขาของเขากลับพาดอยู่บนร่างกายของเธอ เพื่อกักขังเธอไว้ในอ้อมกอดอย่างแน่นหนา
“เมิ่งฉีฮ่วน ท่านอย่าทำตัวอันธพาลเช่นนี้!” หลี่เยว่หานพูดด้วยความอับอายและรำคาญใจ
“ง่วงมาก เจ้าเลิกพูดเถิด ให้ข้ากอดอีกครู่หนึ่ง” เมิ่งฉีฮ่วนพูดสั้น ๆ และโอบกอดหลี่เยว่หานไว้ในอ้อมแขนของตน และลูบผมของเธอราวกับลูกสุนัขตัวน้อย เพียงไม่นานก็ผล็อยหลับไป
หลี่เยว่หานซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเมิ่งฉีฮ่วน โดยไม่กล้าขัดขืนใด ๆ ทำได้เพียงปล่อยให้เขาโอบกอดตนไว้เช่นนั้น
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่เยว่หานก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ปกติ
เวลาเช่นนี้เมิ่งฉีฮ่วนยังจะหลับต่อไปได้อย่างไร!
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลี่เยว่หานจึงพยายามดิ้นออกมาจากอ้อมกอดของเมิ่งฉีฮ่วน ยื่นมือออกไปแนบบนหน้าผากของเมิ่งฉีฮ่วน
ถึงแม้จะดูเป็นชายร่างกายแข็งแกร่งเช่นนี้ แต่เมื่อนอนอยู่บนพื้นทั้งคืนก็มีไข้ขึ้นมาได้!
“เมิ่งฉีฮ่วน เมิ่งฉีฮ่วน ท่านตื่นสิ ท่านมีไข้แล้ว!” หลี่เยว่หานแตะไปยังแก้มของเมิ่งฉีฮ่วน แต่เขากลับพึมพำออกมาโดยไม่
