หานก็ได้ยินเมิ่งฉีฮ่วนตะโกนเรียกเสี่ยวเอ้อร์ให้มาเปลี่ยนน้ำสำหรับอาบให้
เสียงน้ำตกกระทบกันอยู่ด้านหลังม่าน อดปลุกความทรงจำที่เลือนลางของหลี่เยว่หานขึ้นมาไม่ได้
ในคืนวันนั้นที่หญิงสาวมาถึงยังโลกใบนี้ จำได้ลาง ๆ ว่าเธอกำลังสัมผัสร่างของเมิ่งฉีฮ่วนอยู่ กล้ามเนื้อบนร่างกายเขาแข็งแกร่งยิ่งนัก
หวนกลับไปคิดถึงภาพนั้น หลี่เยว่หานก็อดหน้าแดงขึ้นมาไม่ได้ หมุนตัวไปกอดผ้าห่มไว้และพยายามข่มตาลงให้ตนหลับให้ได้
อาจเป็นเพราะการทำงานในช่วงบ่ายนั้นเหนื่อยเกินไป เพียงไม่นานหลี่เยว่หานก็ผล็อยหลับไป
หลังจากเมิ่งฉีฮ่วนอาบน้ำและเปลี่ยนชุดเดินออกมาจากหลังฉากกั้นแล้ว เขาก็ตั้งใจมองมายังหลี่เยว่หาน เมื่อเห็นว่านางหลับไปแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะบีบแก้มนางเบา ๆ ก่อนจะระบายยิ้ม
“ช่างเป็นเด็กสาวที่ดื้อรั้นนัก” พูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนจึงลุกขึ้นและเดินออกไป หลังจากให้เสี่ยวเอ้อร์ยกอ่างอาบน้ำออกไป เขาจึงดับไฟตะเกียงน้ำมันก่อนจะนอนลงบนพื้นและผล็อยหลับไป
วันรุ่งขึ้น หลี่เยว่หานตื่นขึ้นมาแต่เช้า เมื่อหันไปมองจึงเห็นว่าเมิ่งฉีฮ่วนนอนอยู่บนพื้นจริง ๆ ก็อดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้
ตอนกลางคืนอากาศหนาวเย็น แม้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะมีร่างกายที่แข็งแรง แต่การนอนบนพื้นเช่นนี้ก็น่าจะไม่สบายนัก
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลี่เยว่หานจึงค่อย ๆ ลงจากเตียง หอบผ้าห่มของตนมาห่มให้เมิ่งฉีฮ่วนอย่างเบามือ
ขณะที่หญิงสาวห่มผ้าให้และกำลังจะเดินออกไปนั้น จู่ ๆ เมิ่งฉี
